Po lekturze opowiadań Grzędowicza i „Nocnych zwierząt” Pustkowiak zapragnęłam trochę odpocząć. Chciałam przeczytać coś lekkiego i sympatycznego. „Smażone zielone pomidory” wygrały !  Miała to być lektura rozczulająca i wzruszająca, tryskająca humorem i dramatyczna opowieść o zwykłych ludziach. W 100% taka była.

Fannie Flagg poprzez swoją książkę przenosi czytelnika w czasie do Alabamy lat 30.,40.,50. i 60-tych. Książka to wspomnienia siwowłosej Ninny, która opowiada historię swojego życia Evelyn. Przyjaźń, która rodzi się między kobietami odmieni życie Evelyn.

„Kiedyś była dziewicą, by jej nie wyzwano od puszczalskich i dziwek; wyszła za mąż, by jej nie wyzwano od starych panien; udawała orgazm, by jej nie wyzwano od oziębłych; urodziła dzieci, by jej nie wyzwano od bezpłodnych; nie została feministką, by jej nie wyzwano od dziwaczek nienawidzących mężczyzn, nigdy nie narzekała i nie podnosiła głosu, by jej nie  wyzwano od zrzęd.”

„Smażone zielone pomidory” – niby łatwa i przyjemna, a jednak… nie do końca. Podskórnie przekazuje wiele prawd i mądrości. Piękna książka o miłości, przyjaźni, życiu i starości.  Narracja nie pozwala odetchnąć, z każdą przeczytaną stroną chciałam więcej.  Nie sposób nie polubić bohaterów, którzy pojawiają się na kartach powieści. Moją szczególną sympatię zdobyła Idgie, ale również Ruth. Niemal pragnęłam wejść do ich kawiarni i z nimi porozmawiać. Zamówić kawę i ciastko. Bardzo mi się podobała. Po prostu piękna.

„Bóg nigdy nie zamyka jednych drzwi, jeżeli nie chce otworzyć drugich.”

 Myślę, że do niej wrócę ponieważ dostarczyła mi niesamowitych wrażeń.