„Mnie nazywa bwana. Tak mówi się tutaj do białych mężczyzn. Ty będziesz memsahib (tego słowa używa się tylko w odniesieniu do białych kobiet), a Regina – toto. To znaczy dziecko.”

Nigdzie w Afryce to poruszająca serce i rozum opowieść o losie żydowskiej rodziny w czasie II wojny światowej i dojścia Hitlera do władzy, która ze względu na prześladowania zostaje zmuszona do opuszczenia ojczyzny. Ucieka do Afryki. Najpierw emigruje Walter, mąż i ojciec, następnie sprowadza swoją żonę i córkę. Adaptacja w obcym kraju jest trudna. Zupełnie inne warunki życia nie pomagają w dostosowaniu się do nowego miejsca. Szczególnie trudno jest dorosłym w nowej sytuacji. Jettel traktuje wyjazd jako stan przejściowy i nie zamierza się przystosować. Natomiast dziewczynka, córka, Regina pomalutku wrasta w Afrykę w przeciwieństwie do rodziców. Zaprzyjaźnia się z tubylcami, rozumie przyrodę i otaczający ją świat. Towarzyszymy rodzinie patrząc na jej zmagania, by żyć godnie i szczęśliwie. Chodzimy z Reginą do szkoły, podzielamy jej marzenia o rodzeństwie i patrzymy jak dorasta i zmienia się.

„Każdego dnia po obiedzie siadały w okrągłej plamie cienia, które rzucało kolczaste drzewo rosnące między domem a budynkiem mieszczącym kuchnię. Tutaj łatwiej niż gdziekolwiek indziej na farmie można było upolować zapach ciepłego mleka i smażonych jajek. Kiedy nos się już nasycił, a z ust zaczynała cieknąć ślinka, Regina lekko wtulała się buzią w szal ai. Zanim zasnęła, słyszała wtedy dwa bijące serca.”

Cudowna! Ciepła, klimatyczna opowieść, od której nie można się oderwać. Po wyczerpującym emocjonalnie reportażu pozwoliła mi odetchnąć. Bałam się czytając opis wydawcy, że będzie to banalna historia jakich wiele w literaturze. Temat oklepany, ale w tej książce nie ma banalności. Ludzie, którzy przewijają się na kartach powieści są wyraziści i realni. Nie ma się wrażenia, że są jednowymiarowi.  Książka napisana pięknym językiem, dzięki czemu płynie się po stronach.  Z każdą przewracaną stroną chciałam więcej. Po skończonej lekturze towarzyszyło mi uczucie żalu, że to już koniec. Tę książkę należy przeczytać, jeśli ma się ochotę na piękną, mądrą i wzruszającą historię rodzinną.

„Młode małpki czepiały się brzuchów matek. Regina obserwowała je z zazdrością, chcąc sobie wyobrazić, że również ona jest takim małpim dzieckiem i ma wielką rodzinę, ale czary z lat dziecinnych przestały już działać.”

Kocham twórczość Tove. Kocham i już! Zakochałam się w Muminkach jako dziecko, jako dorosła osoba kocham Tove za jej powieści i opowiadania dla dorosłych. Muminki to tej pory podczytuję i za każdym razem odkrywam coś nowego. Sięgając po Słoneczne miasto, które niedawno ukazało się nakładem Wydawnictwa Marginesy, wiedziałam czego się spodziewać. Książki Tove kierowane do dorosłego czytelnika są zupełnie inne niż Muminki, jest to specyficzna lektura. Lektura przesiąknięta emocjami, niedomówieniami i poetyckością.

„Sporo robi się dla emerytów. Proszę mi wierzyć, nie istnieje na świecie miejsce, gdzie robi się dla nas tak wiele. Zawsze jest lato, no i morze dookoła!”

Słoneczne miasto to idylla dla emerytów, nic tylko korzystać z należnego odpoczynku po długim życiu, spokojnie czekać… Czekać. Ale na co? Na śmierć? Nie oczekiwać już niczego od życia? Bohaterowie powieści boją się śmierci, nie są pogodzeni ze starością i nieuchronnością czasu, chcą czegoś więcej. Mają swoje natręctwa (a kto ich nie ma) i fobie, żyją i oczekują czegoś jeszcze od życia. Kamienne pole to historia mężczyzny, który po przejściu na emeryturę zamierza napisać biografię Igreka. Pomimo braku natchnienia zbiera materiały do książki. W trakcie pracy nad biografią zaczyna wspominać swoje życie, które okazuje się nie było takie, jakie mu się wydaje.

„Wieczorem zaczęło padać, powoli, ale gęsto i zdecydowanie, był to prawdziwy wiosenny deszcz, który być może miał trwać przez całą noc. Powietrze zrobiło się czyste i przyjemne, ogród pachniał. Na werandach wzdłuż alei zapaliły się lampy, wszyscy wyszli i zasiedli w fotelach, żeby popatrzeć na deszcz. W oddali huczała burza, nad Bounty zapłonęło kilka błyskawic.”

Powieści lub opowiadania Tove charakteryzują się nieśpiesznym dryfowaniem wraz z literami, które układają się w zdania.  A zdania w opowieść o zwykłym życiu, które jest niezwykłe. Postaci, które kreuje Tove są zwyczajne, niemal nieciekawe w pierwszym wrażeniu, ale one są najważniejsze. W miarę czytania wyłażą ze stron i wciskają się do czytelniczego serca.

„Niemal wszystko, co do siebie mówimy, naznaczone jest pośpiechem i bezmyślnością, przyzwyczajeniem, przestrachem i potrzebą robienia wrażenia. Tyle niepotrzebnej banalności, przesady i powtarzania, tyle niecnych nieporozumień.”

Trudno mi jest pisać o Słonecznym mieście, jak i o drugiej powieści zawartej w tej książce, Kamiennym polu. Jest to literatura, która wyślizguje się i wymyka, jeśli chce się o niej opowiadać. Powieść należy smakować powoli, delektować się. Twórczość Tove Jansson nie jest na pewno dla czytelników, którzy poszukują wartkiej akcji, silnych emocji i wrażeń. Silne emocje i wrażenia dostaniemy u Tove, ale są one ukryte pod spokojną taflą zwyczajności.

„Jest tak bestialska, a tak mało o niej wiemy. Sposób zarządzania pozostaje niejasny, podobnie jak to, jakie są jej długofalowe cele, kto ją finansuje, dlaczego podejmowane są takie, a nie inne decyzje. Relacje porwanych nie odpowiadają na te pytania, ale pomagają zbliżyć się do odpowiedzi. Są czymś więcej: świadectwami o samych kobietach.”

Wolfgang Bauer to dziennikarz, korespondent wojenny i reporter „Die Zeit”. Autor książki jest laureatem wielu nagród, w tym Nagrody im. Hansela Mietha, Europejskiej Nagrody Dziennikarskiej Columbus, Nagrody Bayeux-Calvados. Wolfgang Bauer jest autorem książki Przez morze. Z Syryjczykami do Europy, która jest jeszcze przede mną.

„Obudził mnie Buba, mój najmłodszy syn, nie mógł złapać tchu. „Boko Haram idzie, żołnierze uciekają!” „Kłamiesz”, powiedziałam i nie ruszyłam się z maty. Przecież wojsko niedawno wkroczyło do wsi, mieli czołgi. Ale wtedy nadbiega Talatu, mówiła to samo. Więc wyszłam przed drzwi.”

W najnowszej książce Bauer pisze o Boko Haram, jednej z najbardziej okrutnej organizacji terrorystycznej, o której mniej wiadomo mniej, niż o reżimie w Korei Północnej. Na jej czele stoi Abubakar Shekau znany z fanatyzmu, a sekta walczy o utworzenie w Nigerii Kalifatu, współpracuje z Al-Kaidą i poprzysięgła wierność Państwu Islamskiemu.

„Nie wolno nam ignorować przemocy Boko Haram. Jeśli przymykamy oczy na czyjąś przelewaną krew, wkrótce będziemy patrzeć na własną. Terror możemy zwalczać skutecznie jedynie wówczas, gdy wsłuchujemy się w słowa jego ofiar: kobiet.”

W 2014 roku z miejscowości Chibok uprowadzono 279 dziewczyn i wtedy dopiero świat zwrócił uwagę na zbrodnie Boko Haram. Okazało się, że jest to wierzchołek porwań i zbrodni tej sekty. Niektórym kobietom i dziewczętom udało się uciec. Bauer dotarł do części dziewcząt i to ich wyznania spisał, oddał im głos.

„Spotkania umożliwili nam zaufani pośrednicy. Kobiety, z którymi rozmawiamy, należą do niewielkiego plemienia Margi liczącego dwieście pięćdziesiąt tysięcy członków. Wszystkie po ucieczce wróciły do swoich wsi.(…) Co dzień zmieniamy miejsce spotkań, bo także w Yoli Boko Haram wciąż porywa ludzi. W czasie ostatniego ataku na targ, zaledwie dwa tygodnie przed naszym przyjazdem, zginęło czterdzieści pięć osób. Początkowo spotkaniom towarzyszy nieufność. My boimy się ich, bo Boko Haram zmusza uprowadzone do wysadzania się w powietrze w samobójczych zamachach. W Nigerii prawie codziennie młode kobiety zabijają się na tłocznych placach. Większość pod przymusem. Ale niektóre dokonują zamachów z przekonania. „

Biorąc do ręki Porwane. Boko Haram i terror w sercu Afryki nie spodziewałam się lektury łatwej i przyjemnej. Ta niewielka książka, posiadająca niespełna 200 stron, przeczołgała mnie emocjonalnie i przeraziła. Słowa Bauera i relacje dziewcząt posiadają wielką moc. Wstrząsnęły mną, człowiekiem, który spokojnie żyje, wychowuje dzieci, pracuje, pozwala sobie na większe lub mniejsze przyjemności. Ta książka zmienia sposób patrzenia na świat, w którym się żyje. Naprawdę! Nigeria, niby daleko, pomyślicie. Ale czy na pewno? Ziemia to w obecnych czasach globalna wioska. Ma to swoje plusy i minusy. Coś, co się dzieje daleko geograficznie może mieć realny wpływ na nasze życie, życie naszych dzieci i wnuków. Autor prowadzi czytelnika pomiędzy wyznaniami kobiet wyjaśniając uwarunkowania kulturowe, historyczne, społeczne i polityczne Nigerii, co pozwala na zrozumienie specyfiki tak egzotycznego kraju. Ale podstawowe potrzeby każdego człowieka, czy to żyjącego w odległej Afryce, czy w Europie lub Ameryce się nie zmieniają.

„Na przerwach lubiłam się huśtać. Albo robić rundę rowerem po podwórku. Rower to dla nas coś wyjątkowego. Jednemu koledze, który miał rower, płaciliśmy dziesięć nair, żeby dał nam trochę pojeździć. To takie fajne uczucie! Wyobrażam sobie, że tak się można czuć, jak jeździ się na prawdziwym koniu.” 

Ta książka powoduje niepokój, który nie znika w chwili jej zamknięcia. Nie można zamknąć oczu na brutalność tego co się dzieje. Na gwałt zadawany życiom wielu ludzi, którzy chcą spokojnie żyć, wychowywać dzieci i pracować. W ich życie wkracza jednak wielkie przerażenie, lęk i strach o siebie i o najbliższych. Kobiety, które zostały porwane i uciekły chcą wrócić do normalnego życia. Czy jest to możliwe po tym, co się stało? Ale jak jeśli ciągle żyją w strachu, a Boko Haram nadal napada na wioski mordując mężczyzn, porywając kobiety. Ta książka we mnie siedzi i uwiera. Uwiera jak drzazga, której nie można wyjąć.

„Bojownicy mordują tych, którzy mogliby być niebezpieczni: młodych mężczyzn, którzy pracowali dla służb bezpieczeństwa albo wzbraniają się dołączyć do sekty, duchownych sprzeciwiających się ich interpretacji Koranu.”

Z książki przebija wielka siła tych kobiet. Kobiet skrzywdzonych próbujących żyć. Spokojnie żyć.

Moja pasja kolorowania trwa nieprzerwanie już prawie rok i przez ten rok obrosłam w kredki, temperówki, gumki i blendery oraz wszelkiej maści kolorowanki dla dorosłych. Kredek nie zliczę, a z kolorowankami zbliżam się powolutku do pięknej liczby 30!

Przeglądając nowości wydawnicze moje oko na dłużej zatrzymało się na kolorowance Bestiarium Tolkiena, mózg wysłał informację do palców i tak oto zamówiłam nową książkę do kolorowania. Kolorowanka jest szyta, posiada ładny, biały papier, który dobrze współpracuje z kredkami Derwent Coloursoft, Kooh i Noor Polycolor i Faber Castell Polychromos oraz Kooh i Noor Mondeluz na sucho . Do blendowania kolorów przysłużył się blender Derwent, którego kocham i mam go niezły zapas. Do utrwalenia użyłam Fixatywy Kooh i Noor.

Do tej pory pokolorowałam trzy grafiki

Bestiarium Tolkiena – Warda

Bestiarium Tolkiena – Warda

Bestiarium Toliena – Yavanna

Bestiarium Toliena – Yavanna

Bestiarium Tolkiena – Gollum (mój ulubieniec)

Bestiarium Toliena – Gollum

Bestiarium Tolkiena wydał w Polsce Olesiejuk. Na początku kolorowanki możemy przeczytać, że nie została ona autoryzowana lub wydana w ramach licencji przez spadkobierców Tolkiena, ani przez wydawców lub dystrybutorów trylogii Władca Pierścieni, ani innych książek Tolkiena lub też kogokolwiek związanego z procesem twórczym, produkcją lub dystrybucją filmów nakręconych w oparciu o wyżej wymienione pozycje.

 Poniżej wybrane grafiki.

Wydawnictwo Marginesy wydaje dobre książki. Niektóre z nich kocham miłością bezgraniczną, niektóre są po prostu dobre i nigdy się nie zdarzyło, by po skończonej lekturze miałam poczucie straconego czasu. Żadnej nie porzuciłam w trakcie, a zdarza mi się nie kończyć książek, które w moim odczuciu nie wnoszą nic ciekawego, nie porywają, nie pokazują niczego nowego. Marginesy uwielbiam za J. Cabre (Jaśnie pan), za Shantaram i Cień góry, za wydawanie książek Tove Jansson, które pisała dla dorosłych czytelników. 

„Soraya ma dwadzieścia lat, skończyła szkołę średnią dla dziewcząt. Wbrew rzeczywistości snuła marzenia. a rzeczywistość skurczyła się tak bardzo, że można było ją opisać w zaledwie w kilku zdaniach. (…) Marzenia ulatywały niczym ptak zrywający się z najdelikatniejszej gałązki kruchego drzewka, jakie nosiła w sobie.”

Książkę Meltem Yilmaz brałam do ręki z pewną obawą. Czy, aby na pewno ta książka przypadnie mi do gustu? Chyba nie ten target Nie ukrywam, że okładka mnie nie zachęcała. Zwyczajnie mi się nie podoba. Nie zaprzeczam, że kobieta z okładki jest piękna, ale bałam się łzawej historyjki. Ale, ale… nie oceniaj książki po okładce, powtarzałam sobie. Opis książki zachęcał, nie był zły, nie był porywający, ale miał coś w sobie, że z chęcią sięgnęłam po tę książkę. Dodatkowym plusem jest to, że historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami i opisuje świat, który jest dla mnie obcy i trochę egzotyczny. 

„Nie mieli już domu. Brat zginął. Nie wrócą do punktu, w którym ich życie zostało przerwane, ale zaczną je od nowa w jakimś nieznanym miejscu. Nikt nie będzie zadowolony. Szukanie ratunku w Turcji przypominało wejście do tunelu, na którego końcu nie paliło się żadne światełko.”

Soraya to opowieść o młodej Syryjce, która nagle traci wszystko. Dom, brata, spokojną przyszłość. Dziewczyna razem z ojcem i matką jest zmuszona uciekać do Turcji. Trafia tam dla obozu dla uchodźców. Świat, który zastaje w obozie jest inny niż ten, który dotychczas znała. Ojciec Sorayi decyduje wydać ją za mąż, by nie wegetowała w obozie, chce zapewnić jej lepsze życie.  Czy, aby na pewno?

„Takie jest życie ofiar wojny: wypełnia je niepokój i rezygnacja, w naturalny sposób powiązane z niepewną przyszłością, jaką niesie każdy kolejny krok.”

Soraya to książka prosta i łatwa w odbiorze. Czyta się dobrze i szybko, a co najważniejsze wciąga. Nie podejrzewałam, że historia pochłonie mnie tak bardzo. Porusza problemy współczesnego świata z perspektywy młodej dziewczyny, którą dotknęło nieszczęście. Wychowana  kulturze, w której kobieta zdana jest na całkowitą łaskę mężczyzn. Soraya zdaje sobie sprawę z ograniczeń swojej płci i stara się wybierać to, co najlepsze dla niej i jej rodziców. Książka pozwala spojrzeć na ludzi, którym świat się zawalił, którzy byli zmuszeni opuścić swój kraj, którzy szukają lepszego i spokojniejszego życia. Meltem Yilmaz porusza kwestię imigrantów i pozwala wniknąć w ich świat poprzez życie młodej Syryjki. Do książki oczywiście można się przyczepić. Patrząc na grubość tej książki nie spodziewałam się dużo. Taka ilość stron nie pozwala na wnikliwe analizy psychologiczne, kulturowe, społeczne, polityczne tak złożonego problemu. Jednak mam wrażenie, że nie o to autorce chodziło. Meltem Yilmaz w skondensowanej postaci zarysowała problem, a książka ma wzbudzić pewien niedosyt, by pogłębić swoją wiedzę w tym temacie. Reasumując, Soraya to książka, którą warto przeczytać!

„Same brudasy i złodzieje, zdemoralizowani… Bóg wie, jakie problemy może stwarzać ta nowa dziewczyna.”

Doskonała aktorka. Fascynująca kobieta. O kim mowa? Oczywiście o Meryl Streep. Jest to pierwsza biografia gwiazdy filmowej, którą przeczytałam. Moje wybory literackie rozmijają się z biografiami osób ze szklanego ekranu, gwiazd z czerwonego dywanu i nigdy nie czułam potrzeby czytania o nich. Z filmami też często mi nie po drodze. Rzadko film wygrywa z książką. Z reguły szkoda mi czasu na obrazy podane przez reżysera, wolę sama je wytwarzać w swojej głowie. Nie przepadam za komediami, musicalami i zazwyczaj ich nie oglądam. Ale są filmy, które powodują, że rzucam książkę w kąt i zasiadam przed telewizorem. Niezmiennie są to filmy, w których gra Meryl Streep… lub Kevin Spacey Gdy zobaczyłam zapowiedź książki wiedziałam, że MUSZĘ ją przeczytać! MUSZĘ! Uwielbiam Mamma mia i mogę ten film oglądać w kółko, Diabeł ubiera się u Prady oglądałam niezliczoną ilość razy i wiem, że gdyby nie Meryl to w życiu nie obejrzałabym go do końca. Nie mój klimat, a jednak aktorka sprawia, że niezmiennie jestem przykuta do ekranu telewizora gdy emitowany jest ten film. Po lekturze książki zamierzam nadrobić zaległości filmowe 

” ‚Sądziłam, że jeśli będę ładnie wyglądała i zachowywała się właściwie, wszyscy mnie polubią’, opisywała swój ówczesny stan umysłu. ‚W szkole średniej miałam zaledwie dwoje przyjaciół, z których jeden był moim kuzynem, więc się nie liczył. Do tego dochodziła paskudna rywalizacja o względy chłopców. Przez to wszystko czułam się bardzo nieszczęśliwa. Każdego dnia najważniejszą decyzją był dla mnie wybór stroju, w którym pójdę do szkoły. To było absurdalne.’ Jakaś inna cząstka jej tożsamości próbowała wydostać się na powierzchnię. (…) Odkryła, że  potrafi wyrazić emocje zawarte w piosence, ale także inne emocje, które nosi w sobie, a które nie pasują do granej postaci. Nawet kiedy powtarzała truizm:’ ludzie, którzy potrzebują innych, są najszczęśliwsi na świecie’, łatwo można było wyczuć ironię w jej słowach: otaczali ją ludzie, a mimo to nie czuła się szczęśliwa.”

A teraz o książce. Meryl Streep. To znowu ona! to w głównej mierze biografia filmowa o początkach jej kariery. Ale nie tylko. To ukazanie Meryl jako nastolatki, która próbuje odnaleźć się w rzeczywistości szkolnej, która szuka przyjaźni, akceptacji i miłości. To również książka o pierwszej, wielkiej miłości tej wielkiej aktorki. To biografia kobiety,  która swoim uporem dążyła do urzeczywistnienia swoich marzeń. O kobiecie, która swe marzenia urzeczywistniła.  To książka, w której ukazuje nam się kobieta mądra, inteligentna, kochająca swojego partnera całym sercem. Meryl Streep nie chciała zaszufladkowania jako kolejna ‚głupa blondynka’, nie chciała takich ról. Wybierała role wymagające i wzbudzające kontrowersje. Wiedziała jak ma grać, nie pozwoliła wchodzić sobie na głowę w świecie zdominowanym przez mężczyzn. To co robiła, robiła doskonale. I robi to nadal! Wierzyła w siebie, w swoją intuicję i w swoje marzenia. Kapitalna kobieta. O Meryl czytało się świetnie. Autor udźwignął wielkość aktorki.  Książkę czyta się jednym tchem. Lekturę dopełniają zdjęcia aktorki z młodości. Uczta! Po przeczytaniu książki, wiem, że będę do niej zaglądać, by czytać fragmenty o Meryl. 

„Chodzi mi o to, że zrobię  wszystko dla tego mężczyzny’, twierdziła. ‚Czy ktokolwiek by się dziwił, gdyby to matka mówiła o swoim synu? Dlaczego więc ta bezinteresowność ma być zła? Służenie to jedyne, co liczy się w miłości. Wszyscy martwią się, że zatracą siebie – co za narcyzm. Powinność. Tej idei też nie potrafimy znieść. Kojarzy się nam z niewolnictwem. Ale powinność może być zbroją – zakładasz ją, aby walczyć o swoją miłość.”

Czasem miłość do autora zaczyna się niepozornie. Bez pośpiechu. Po cichutku, spokojnie. Dojrzewa. Czasem ( częściej niż czasem) kupujemy książkę na „czuja”, z porywu, z jej wołania, bez logicznego powodu. Tak było z Koroną śniegu i krwi. Kupiłam pod wpływem impulsu, przeleżała prawie dwa lata zanim dopchała się przed moje oczy. Kupiłam, bo chciałam sprawdzić, czy te pochlebne recenzje są prawdziwe, czy rzeczywiście Cherezińska napisała kapitalną historyczną książkę. Wcześniej, czy później, ale trzeba sprawdzić

„Na skraju lasu, po drugiej stronie Warty, w olbrzymim orlim gnieździe, jak co roku w maju, samica pilnowała nowo wyklutych piskląt. Samiec wracał już z polowania. Lądując na obrzeżu, spojrzał w złote oko orlicy. Krzyknęła do niego smutno i uniosła się na potężnych łapach. Przestępując z jednej na drugą, pokazała mu lęg. Orzeł zajrzał do gniazda i zamilkł. Dwa z czterech piskląt nie żyły. Młode, pokryte ciemnym puchem ptaki kończyły zjadać swych braci. Samiec rzucił im upolowaną przez siebie srebrzystołuską rybę. Pisklęta rozerwały ją w mgnieniu oka i wróciły do dziobania wyklutej z jednej matki padliny. Orlica i orzeł wzbiły się w powietrze, a cień ich potężnych skrzydeł przysłonił gniazdo. Dopiero teraz młode uniosły głowy. Strzęp padliny wypadł z rozwartego dzioba jednego z piskląt. Drugie natychmiast go pochwyciło i połknęło, krztusząc się, lecz nie spuszczając z oczu krążących nad gniazdem rodziców. Cień ich skrzydeł wyglądał drapieżnie i orlęta zakwiliły, wyciągając szyje.”

Historia Polski i czas rozbicia dzielnicowego to okres niezmiernie ciekawy. Dużo się dzieje, wojny, wojenki, sojusze, przymierza. Ze szkoły co nieco pamiętam. Historię lubiłam zawsze i ciekawa byłam powieści. Jak to się będzie czytać? Korona śniegu i krwi to pokaźna cegiełka, tłusta i obszerna. Nieporęczna i niewygodna do torebki, ale jak się już za nią zabrałam… to brałam ją wszędzie. To prawie osiemset stron, które w całości mnie porwały, wchłonęły i niemal przykuły do siebie. Budziłam się i zasypiałam z tą książką. Historia dobrze podana to pasjonująca przygoda, którą można co rusz, odkrywać na nowo. Trzeba umieć, a Cherezińska to potrafi. Zrobiła to wyśmienicie, świetnie doprawiła szczyptą fantasy i magii nie burząc prawdziwości historycznej, a nadając jej smaczku. Korona śniegu i krwi to pierwsza część cyklu Odrodzone Królestwo, także przede mną jeszcze Niewidzialna Korona

„- Nic nowego, świat wciąż powtarza te same historie, jakby niczego nie chciał nauczyć się na swoich błędach. Tak samo było u zarania dziejów. Posłuchaj przed tysiącami lat było wiele plemion. Dzisiaj, wspominając je, mówimy „Starsza Krew”, a to był po prostu najstarszy szczep, jaki wyrósł z tej ziemi. Plemiona czciły Matki, bo one są początkiem życia; i oddawały szacunek temu, z czego składa się życie: powietrzu, wodzie, ziemi i ogniu. Kto żyje w zgodzie z Matką, ten może czerpać z niej siły. Rody zbliżały się do siebie i oddalały, kobiety łączyły się z mężczyznami z odległych stron, by dać potomstwu siłę i otwartość na świat. Zdarzały się spory między plemionami, a z nich czasami wynikały wojny. Matki nigdy im nie sprzyjały, więc mężczyźni powołali do życia boga o trzech twarzach, który kochał kąpać się we krwi i dawał im siłę do walki. Matki przestrzegały swych synów, że Trzygłów nie da im szczęścia, ani spokoju. A synowie tłumaczyli Matkom, że idą nowe czasy, czasy wojny.”

Po prostu: bierzcie i czytajcie! A ja czytam Hardą… na dniach kontynuacja Królowa. Jest pysznie!

Stasi i dziecko to sprawnie skonstruowana powieść, która od pierwszych stron przykuła moją uwagę. Młoda kobieta, porucznik z Milicji Kryminalnej próbuje rozwikłać zagadkę morderstwa młodej dziewczyny. Porucznik Muller, teoretycznie ma tylko ustalić jej tożsamość, ale w miarę zgłębiania sprawy nie może, i nie chce tak tej sprawy zostawić. Akcja rozgrywa się we Wschodnim Berlinie w 1975 przy Murze Berlińskim. Zwłoki, które znaleziono wzbudzają podejrzenia Muller. Stasi twierdzi, że dziewczyna uciekała na Zachód, jednak Muller ma duże wątpliwości. Kobieta podejrzewa, że dziewczyna uciekała, ale na Wschód. Dlaczego? Kobieta nie uniknie zawirowań również w życiu prywatnym.

„- Więc dziewczyna wspięła się na czterometrowy mur- kontunowała zadawanie pytań milicjantak – przekroczyła pas kontrolny, uciekła psom i porucznikom, a potem wspięła się na kolejny czterometrowy mur po to, by zginąć od strzału, który padł z Zachodu? – Muller miała nadzieję, że w jej głosie nie słychać zbyt wiele sarkazmu.

- To oficjalny i wstępny przebieg wydarzeń, jakim dysponuje ministerstwo. Zapewniłem sobie waszą, wydziału kryminalnego, pomoc w ustaleniu tożsamości dziewczyny i znalezieniu dowodów na taką tezę. – Jager ponownie spojrzał w oczy Muller, tak poważnie, że przeszedł ją lekki dreszcz. – Jeśli znajdziecie dowody na coś przeciwnego, zachowajcie je dla siebie. I przyjdźcie z tym prosto do mnie.”

David Young w książce Stasi i dziecko świetnie oddał smak tamtych lat. Życie za Murem Berlińskim bardzo różniło się od tego na Zachodzie. Pokazał paranoję i sieć intryg, które wpływały na życie zwykłych ludzi. Strach, który czuli wszyscy wymawiając tylko nazwę Stasi. Książka David’a Young’a to fikcja literacka, która została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami, miejscami, osobami. Na powstanie tej książki wpłynęły również inne książki, które czytał autor.

Stasi i dziecko to bardzo udany debiut. Z przyjemnością sięgnę po inne książki tego pisarza. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale przecież od kryminałów tego nie oczekuję. Czyta się dobrze, a sama zagadka bardzo ciekawa i dobrze przemyślana.

„Przeszłość, ukochany wróg, nie ma wyczucia czasu. Te bombajskie dni wracają do mnie wyraźnie i gwałtownie, że czasem wyrywają mnie z rzeczywistości i każą zapomnieć o obowiązkach. Jakiś uśmiech, jakaś piosenka i znowu wracam do sennych słonecznych poranków, do jazdy motocyklem po górskiej drodze albo do tego momentu, gdy związany i pobity błagałem los o chwilę przerwy. I kocham każdą minutę, każdą złą czy dobrą chwilę ucieczki czy wybaczenia, każdą minutę życia. Ale przeszłość ma zwyczaj zabierać cię we właściwe miejsce o niewłaściwej porze, a to może spowodować wewnętrzną burzę.”

Cień góry to kontynuacja książki Shantaram. Długo wyczekiwana kontynuacja, na którą ja nie musiałam czekać, ponieważ Shantram czytałam dopiero niedawno. Nie radzę zaczynać od Cienia góry, te książki należy czytać w kolejności. Można się połapać o co chodzi, ale najpierw Shantaram – i jak się spodoba – Cień góry. Mną Shantaram zawładnął, totalnie mnie wciągnął, spędziłam z nim czerwiec (tutaj o moich wrażeniach po Shantaram). Naturalną koleją rzeczy było wzięcie na czytelniczy ruszt kontynuacji. Czy była to strawna lektura? Czy już nie spowodowała przesytu?

„Światem sprzed tygodni, gdy wyruszyłem do Goa, rządziły inne gwiazdy. Osłabiony przywódca, wspomagany przez afgańskich strażników, czternastoletni chłopiec Tarik, marzący o roli władcy zabójców i złodziei, poranne tortury ze słowem „Pakistan”, Lisa, Karla, Randżit – nic już nie było takie samo, nawet miejsca. Byłem zagubiony. I brudny. I pobity. Musiałem znaleźć drogę. Musiałem przestać upadać. Odwróciłem się od posiadłości Sanjaya i odjechałem, rzucając kolejną tratwę nadziei na ten mały ocean czasu, moje życie.”

Cień góry rozpoczyna się dwa lata od wydarzeń zawartych w Shantaram. Główny bohater stracił dwie najważniejsze osoby, którym był Kardirbaj, jego przewodnik duchowy i miłość swojego życia, Karlę. Lin wraca do Bombaju po szmuglerskiej akcji i zastaje Bombaj, który rządzi się już innymi prawami. Jak poradzi sobie Lin? Czy odnajdzie się w tym nowym Bombaju? A co z miłością jego życia? Co ze szczęściem? Co z tęsknotą? Te i inne pytania towarzyszyły mi na początku lektury, później już nie pytałam – czytałam

„Rodzina, dom, skromne słowa, które wznoszą się jak atole podczas trzęsień serca. Strata, samotność, skromne słowa w powodzi samotności. Na wyspie teraźniejszości traciłem Lisę, a wszystko to powodowało jedno imię: Karla. Karla.”

Syta i pełna po Shantaram, Cień góry wchłonęłam jak najlepszy w świecie deser. Smakował wybornie. Podkręcił smak Shantaram i bezsprzecznie była to jedna z najlepszych literackich uczt. Od książki nie sposób mnie było oderwać. Towarzyszyła mi wszędzie, choćby tylko na chwilę ją wyciągnąć i skubnąć trochę, a to pokaźnych rozmiarów pozycja – osiemset stron. Przyzwyczajona do stylu autora czytałam książkę, jakbym spotkała starego, dobrze znanego przyjaciela. I zanim się spostrzegłam spotkanie dobiegło końca. Czy żałuję? Trochę tak, trochę nie. To tak jak z jedzeniem. Obawiam się, że więcej spowodowałoby jednak niestrawność. A tak jest idealnie   Cień góry dopełnił, uzupełnił Shantaram. Czytało się świetnie!

Miejsce na ziemi to powieść, która oddaje głos trzem osobom z trzech pokoleń. To trzy głosy, które wzajemnie uzupełniają i dopełniają obrazu rodziny mieszkającej w Indiach w XIX i XX wieku. Cecily przybywa do Indii w połowie XIX wieku do swojego narzeczonego. Pisze listy do siostry, w których opisuje swoje życie u boku dużo starszego męża w kolonialnych Indiach. Są to listy chwytające za serce, zwłaszcza te, które napisała na chwilę przed powstaniem i maskarą w Kanpurze. Henry to syn Cecily, którego losy poznajemy dzięki jego dziennikowi.

„Pan Mukhrejee mówi, że Śiwa tańcem stworzył świat. Przedtem nie było niczego, ale kiedy zatańczył, jego energia wprawiła wszystko w ruch, zaczął się czas i powstała materia. To ruch sprawia, że wszystko wydaje się konkretne, chociaż wcale takie nie jest. To iluzja, czyli coś, co tylko wygląda na prawdziwe. W sanskrycie określa się to słowem ‚lila’, co oznacza ‚grę’ bądź ‚zabawę’. To także imię dziewczęce. Śiwa jest Stworzycielem, ale zarazem niszczycielem, a kiedy otworzy trzecie oko, iluzja się rozwiej i nastąpi koniec świata. Według pana Mukherejee Hindusi wierzą, że obecnie żyjemy w ostatniej epoce – Kalijudze – podczas której świat ulegnie zniszczeniu i wszystko zostanie spalone na popiół.” (Henry, 15 września 1868)

Lily Londgon jest świadkiem rodzinnej tragedii. W czasie uroczystej kolacji jej matka wręcza ojcu prezent: ręcznie tkany, misternie wyszyty obrus. Dziewczynka ze swej kryjówki jednak nie widzi co się na nim znajduje. Obrus jednak sprawia, że goście uciekają z przyjęcia, a jej ojciec, Henry, zamyka się w gabinecie i popełnia samobójstwo. Ta tragedia kończy jej szczęśliwe dzieciństwo w Indiach ponieważ zostaje wysłana do ciotecznej babki do Anglii. Lily próbuje rozwikłać historię rodziny. Historię mroczną, pełną miłości, namiętności, szaleństwa, zemsty i konfliktów klasowych.

„Tęskniłam za ciepłem słońca, które w Indiach nawet w zimie witało mnie, kiedy każdego ranka wychodziłam na werandę, żeby pławić się w jego złocistym blasku, widząc jego czerwono-złote światło pod zaspanymi powiekami, podczas gdy monsunowy deszcz grzechotał o dach. Tęskniłam za Afzalem Khanem, który przynosił mi śniadanie i zawsze droczył się ze mną, i za szerokim uśmiechem saisa, którym mnie obdarzał, gdy udawałam się na przejażdżkę; tęskniłam za piknikami z ojcem, podczas których siedzieliśmy na szczycie wzgórza, patrząc, jak olbrzymie pomarańczowe słońce zmienia kształt i barwę, powoli okrywając się purpurą i opadając ku szarawej równinie. Tęskniłam za kolorami, dźwiękami, zapachami, ale najbardziej za poczuciem, że jestem kochana. A jednak nie dałam nikomu szansy, by mnie pokochał; trzymałam się na uboczu, za murem milczenia, a gdy przychodzili goście, uciekałam do gabinetu, gdzie ukrywałam się za książkami.” (Lily)

Ta książka prowadzi czytelnika przez Indie pod panowaniem brytyjskim, aż po wydarzenia z I wojny światowej i jej następstwa. Miejsce na ziemi to doskonale napisana książka, która chwyta za serce, przykuwa całą uwagę i nie pozwala jej pozostawić na dłużej. Pokazuje jak wydarzenia wokół nas wpływają na nasze życie, jak głęboko nasze szczęście i poczucie bezpieczeństwa jest kruche. Jak zawierucha polityczna może zburzyć wszystko wokół. Ukazuje również wielką miłość człowieka do miejsca, w którym się wychował, które kocha głęboko i chce powrócić bez względu na okoliczności. To książka pełna emocji, miłości, przynależności i poszukiwaniu własnej tożsamości.

„- Ma oczy twojej matki – powiedział. Po części się cieszyłem, ale po części żałowałem, że nosi w sobie coś z naszej historii. Wolałbym ją uwolnić od tego wszystkiego – od nieubłaganego ciężaru, który nas przytłacza i pcha nasze życie w kierunku, o którym nam się nie śni.” (Henry)