Wydawnictwo Marginesy wydaje dobre książki. Niektóre z nich kocham miłością bezgraniczną, niektóre są po prostu dobre i nigdy się nie zdarzyło, by po skończonej lekturze miałam poczucie straconego czasu. Żadnej nie porzuciłam w trakcie, a zdarza mi się nie kończyć książek, które w moim odczuciu nie wnoszą nic ciekawego, nie porywają, nie pokazują niczego nowego. Marginesy uwielbiam za J. Cabre (Jaśnie pan), za Shantaram i Cień góry, za wydawanie książek Tove Jansson, które pisała dla dorosłych czytelników. 

„Soraya ma dwadzieścia lat, skończyła szkołę średnią dla dziewcząt. Wbrew rzeczywistości snuła marzenia. a rzeczywistość skurczyła się tak bardzo, że można było ją opisać w zaledwie w kilku zdaniach. (…) Marzenia ulatywały niczym ptak zrywający się z najdelikatniejszej gałązki kruchego drzewka, jakie nosiła w sobie.”

Książkę Meltem Yilmaz brałam do ręki z pewną obawą. Czy, aby na pewno ta książka przypadnie mi do gustu? Chyba nie ten target Nie ukrywam, że okładka mnie nie zachęcała. Zwyczajnie mi się nie podoba. Nie zaprzeczam, że kobieta z okładki jest piękna, ale bałam się łzawej historyjki. Ale, ale… nie oceniaj książki po okładce, powtarzałam sobie. Opis książki zachęcał, nie był zły, nie był porywający, ale miał coś w sobie, że z chęcią sięgnęłam po tę książkę. Dodatkowym plusem jest to, że historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami i opisuje świat, który jest dla mnie obcy i trochę egzotyczny. 

„Nie mieli już domu. Brat zginął. Nie wrócą do punktu, w którym ich życie zostało przerwane, ale zaczną je od nowa w jakimś nieznanym miejscu. Nikt nie będzie zadowolony. Szukanie ratunku w Turcji przypominało wejście do tunelu, na którego końcu nie paliło się żadne światełko.”

Soraya to opowieść o młodej Syryjce, która nagle traci wszystko. Dom, brata, spokojną przyszłość. Dziewczyna razem z ojcem i matką jest zmuszona uciekać do Turcji. Trafia tam dla obozu dla uchodźców. Świat, który zastaje w obozie jest inny niż ten, który dotychczas znała. Ojciec Sorayi decyduje wydać ją za mąż, by nie wegetowała w obozie, chce zapewnić jej lepsze życie.  Czy, aby na pewno?

„Takie jest życie ofiar wojny: wypełnia je niepokój i rezygnacja, w naturalny sposób powiązane z niepewną przyszłością, jaką niesie każdy kolejny krok.”

Soraya to książka prosta i łatwa w odbiorze. Czyta się dobrze i szybko, a co najważniejsze wciąga. Nie podejrzewałam, że historia pochłonie mnie tak bardzo. Porusza problemy współczesnego świata z perspektywy młodej dziewczyny, którą dotknęło nieszczęście. Wychowana  kulturze, w której kobieta zdana jest na całkowitą łaskę mężczyzn. Soraya zdaje sobie sprawę z ograniczeń swojej płci i stara się wybierać to, co najlepsze dla niej i jej rodziców. Książka pozwala spojrzeć na ludzi, którym świat się zawalił, którzy byli zmuszeni opuścić swój kraj, którzy szukają lepszego i spokojniejszego życia. Meltem Yilmaz porusza kwestię imigrantów i pozwala wniknąć w ich świat poprzez życie młodej Syryjki. Do książki oczywiście można się przyczepić. Patrząc na grubość tej książki nie spodziewałam się dużo. Taka ilość stron nie pozwala na wnikliwe analizy psychologiczne, kulturowe, społeczne, polityczne tak złożonego problemu. Jednak mam wrażenie, że nie o to autorce chodziło. Meltem Yilmaz w skondensowanej postaci zarysowała problem, a książka ma wzbudzić pewien niedosyt, by pogłębić swoją wiedzę w tym temacie. Reasumując, Soraya to książka, którą warto przeczytać!

„Same brudasy i złodzieje, zdemoralizowani… Bóg wie, jakie problemy może stwarzać ta nowa dziewczyna.”

Bajki z dzieciństwa niezmiennie kończyły się …i żyli długo i szczęśliwie. Zawsze nurtowało mnie, co było dalej? Dlaczego pisarz nie napisał ciągu dalszego? Bo jest nudno? Obiadki, dzieci, praca, pranie, sprzątanie etc. Arno Geiger napisał właśnie taką książkę, która opowiada co dalej. Swoich bohaterów umiejscawia w czasie, gdy od ich ślubu minęło trzydzieści lat. Sally i Alfred poznajemy w momencie ich wakacji, na które się wybrali.

„Na wakacjach wszystko wydaje się trochę mniej rzeczywiste, nawet czas. Nawet mój mąż.”

Niestety muszą wakacje przerwać, ponieważ ktoś włamał się do ich domu. Myślę, że to włamanie było takim kamykiem, które spowodowało lawinę późniejszych wydarzeń. Takim początkiem.

„… jedyną rzeczą, która się naprawdę liczy jest rodzina (…), ale tego typu czarodziejskie zaklęcia nie bardzo chronią przed poczuciem straty, gdy znikają rzeczy, które się lubi.”

Krótko o głównych postaciach:

Sally to kobieta, która nie może pogodzić się z upływającym czasem. Nie jest miła dla Alfreda, swojej rodziny i innych ludzi. Sfrustrowana, zniechęcona, rozczarowana życiem Sally poszukuje wrażeń, czegoś co pozwoliłoby jej potwierdzić swoją wartość.

„Ach, Alfred, ten głuptas! Więcej uwagi poświęcał Sally niż sobie, więcej niż poświęcała sobie sama Sally. Musiała w duchu przyznać, że robi to na niej wrażenie.”

Alfred to ostoja spokoju, hipochondryk, domator. Mężczyzna ten jest stały i odpowiedzialny. Trochę mi go było szkoda. Godził się na zachowanie Sally bez słowa komentarza.

Sally i Alfred to dwa różne charaktery, dwa różne temperamenty, które przeżyły ze sobą tyle lat. Myślę, że głównym sprawcą trwałości ich związku jest Alfred, który niezmiennie i z taką samą siłą ją kocha. Można zadawać sobie pytania: czy Sally kocha Alfreda? Co do niego czuje? Dlaczego Alfred godzi się na takie traktowanie?

Autor świetnie wykreował bohaterów, ponieważ dostarczył mi wiele emocji, które buzowały w trakcie lektury. Denerwowałam się na Sally, chciałam potrząsnąć Alfredem… i przerzucałam kartkę za kartką z ciekawością, co będzie dalej. Niestety Arno Geiger nie zaskoczył mnie. „Wszystko o Sally” to książka przewidywalna, refleksyjna, ale na swój sposób ciekawa.

Zapewne sięgnę po książkę Arno Geiger’a „Stary król na wygnaniu”. Polecono mi tę pozycję i sprawdzę… kiedyś  jak będzie okazja.

„Opowieść niewiernej” to obraz kobiety, która tkwi w niesatysfakcjonującym ją małżeństwie. Priorytety małżonków są diametralnie różne. Kobieta pragnie dziecka, jej mąż domu i stabilnej pracy. Kobieta czuje się zaniedbywana i samotna u boku męża. Zdradza go.

„Mąż idealny, taki jak mój zabija miłość powoli. Codziennie dolewa kroplę trucizny, której odrobina nie szkodzi, ale gdy jest jej więcej, ma działanie śmiertelne.”

Nie było źle, nie było niedobrze. Było… przyjemnie i wciągająco. Bez ckliwości, bez frazesów i moralizowania. I podobało mi się! Nie jest to banalna, infantylna i płytka książeczka, wręcz przeciwnie. Lekka, ale nie do przesady. Od lekkiej książki również wymagam, by skłoniła mnie do myślenia i zastanowienia się. Wiarygodna historia, która mogła się wydarzyć naprawdę. „Opowieść niewiernej” nawiązuje również do problemu kobiet, które pragną mieć dziecko, a pracują zawodowo. Ukazuje problem młodych kobiet, które postrzegane są przez współpracowników w ten sposób:

„Niech sobie idzie dzieci robić, a nie blokować etaty.”

Tak pokrótce można o tej książce napisać. Warto po nią sięgnąć. Miło i przyjemnie spędziłam czas z prozą pani Magdaleny. I zapewniam, że sięgnę po inne jej książki.

„… czasem sobie myślę, że ślub powinien być huczny, by wspólne życie się udało. Musi kilku pijanych wujków spać pod stołem, a jakaś ciotka być podszczypywana przez seniora rodu, by wszystko było jak należy.”

Zdążyć na czas. Najwyższy czas. W stosownym czasie. Poza czasem.

Przez dłuższy czas. Stracić poczucie czasu. Pilnować czasu. Być na czas. Mieć dużo czasu. Szkoda czasu. Wyścig z czasem.

Wyrażeń z czasem jest więcej niż minut w godzinie.

Ponieważ jednak nie było na to wszystko określenia. Ponieważ nikt nie liczył.

A potem Dor zaczął.

I wszystko się zmieniło.”   

Żyjemy otoczeni przez zegary. Tu zegar na ścianie, tu komórka w torebce wyświetla godzinę, tu patrzymy na nadgarstek… znowu zegar. Zegar, który odmierza czas. Zegar, który pozwala się nam orientować w planie dnia, zdążyć na spotkanie, przygotować obiad na czas. Zegar i czas, którego ciągle mało. Czas, za którym ciągle się rozglądamy, bo ciągle go nam za mało. Zatrzymać czas. Przyśpieszyć czas. Ach, ten czas!

Mich Albom w swojej książce skłania nas do zatrzymania się i podumania nad tym, co dla nas ważne. W powieści łączy trzy historie. Jedna to historia Dora, który żyje w czasie, kiedy budowano Wieżę Babel, dwie pozostałe osadzone są w czasie współczesnym, gdzie codzienność to walka z czasem.

To moje pierwsze spotkanie z autorem i nie powiem, że nie udane.

Książka napisana jest prostym językiem, który zawiera mnóstwo mądrości. W mojej ocenie porównanie jej z twórczością Paulo Cohelo jest trochę niefortunne. Mitch Albom serwuje wspaniałą opowieść o tym, o czym zapominamy w nieustannym pędzie współczesnego świata. Tak bardzo skupiamy się na czasie, by zdążyć ze wszystkim, że w końcu nie żyjemy naprawdę. Nie cieszymy się tym, co teraz się dzieje. Gubimy siebie i cenne chwile, w ciągłej pogoni za czymś. W pewnym momencie czytania “Zaklinacza czasu” poczułam, że Mich Albom stworzył na nowo “Opowieść Wigilijną” na miarę naszych czasów.

“Niebawem człowiek będzie liczyć swoje wszystkie dni, potem mniejsze cząstki dnia, a potem jeszcze mniejsze – aż wreszcie liczenie pochłonie go całkowicie i utraci ten cud, którym został obdarowany na początku czasów: świat.”

]]> http://obsesjaczytania.pl/mich-albom-zaklinacz-czasu/feed/ 0 http://obsesjaczytania.pl/guillaume-musso-papierowa-dziewczyna/ http://obsesjaczytania.pl/guillaume-musso-papierowa-dziewczyna/#comments Wed, 03 Sep 2014 11:41:32 +0000 http://obsesjaczytania.pl/?p=329 Powieść rozpoczyna się bardzo ciekawie urywkami z gazet, fragmentami e-malii. Tematem zajmującym gazety jest sukces, romans i rozstanie Toma Boyd’a i Aurore Valancourt. Po rozstaniu z ukochaną pianistką pisarz popada w depresję i konflikt z prawem, co opisują gazety. Tom, by zapomnieć chwyta się wszystkiego. Cierpi na niemoc twórczą, a termin premiery ostatniej części jego trylogii zbliża się nieubłaganie.  Dowiaduje się, że jest bankrutem, jeśli nie napisze w terminie powieści. Na scenę wkracza bohaterka jego powieści, Billy, która wywraca jego życie do góry nogami.

To moje pierwsze spotkanie z tym pisarzem i jakże zaskakujące. Uwierzyłam mu czytając książkę. jednak w sposób jaki poprowadził całą historię niezmiernie mnie zaskoczył, mile muszę dodać. Po prostu wielkie WOW! Nie spodziewałam się takiej zmiany w fabule, może wynika to z faktu, że nie znam G. Musso i jego warsztatu. I te cytaty, które wprowadzają czytelnika w następny rozdział mnie zachwyciły, są wspaniałym dodatkiem. Wszystko jest na miejscu, każde wydarzenie ma swój sens. Jestem pod wielkim wrażeniem.

Na początku książka mnie nie porwała, trochę się nudziłam, ale tak gdzieś od połowy nie mogłam się odrwać. Coraz bardziej ją chłonęłam. Zadawałam sobie niezliczone pytania… ale szaaa Nie będę spojlerować! Z czystym sumieniem polecam!

Anię poznajemy w chwili przyjazdu do Koniecdrogi. Zmierza ona do swojego dziadka na Jabłoniowe Wzgórze, który nie spodziewa się przyjazdu wnuczki. Dziewczynka po drodze spotyka nieznajomego mężczyznę i razem znajdują miejsce w dworze dziadka dziewczynki. Ned – nieznajomy – przyjmuje się do pracy i zajmuje się końmi. Dziadek Ani ruszony wyrzutami sumienia, że przed laty nie pomógł córce postanawia  teraz poruszyć ziemię i niebo, by wyleczyć córkę.

Historia jest niezwykle ciepła i wzruszająca. Pojawia się wątek kryminalny i trudny temat wykorzystywania dziecka, jak również fałszywych oskarżeń. Akcja toczy się szybko i momentami zastanawiałam się, co autorka jeszcze wciśnie do swojej powieści. W mojej ocenie postacie są zbyt płaskie i nie mają głębi. Lubię kiedy mam czas zżyć się z bohaterami, przeżywać z nimi trudne momenty, dziwić się ich wyborom. Niestety lektura książki Katarzyny Michalak mi tego nie zapewniła.W sumie po objętości książki nie można oczekiwać, że autorka skupi się na bohaterach i na dynamicznej akcji. Dotyka istotnego problemu – szczęścia dziecka i poczucia jego bezpieczeństwa. Pomimo wad historia jest ciekawa, a książkę czyta się szybko i łatwo. Książka Katarzyny Michalak mnie nie porwała jakoś szczególnie. Polecam ją tym, którzy szukają odprężającej lektury na odstresowanie.

Książka opowiada o miłości Sofi i Santi. Sofia to dziewczynka, która dorasta w bogatej argentyńskiej rodzinie na ranczu. Santi to jej kuzyn, z którym bawi się wśród potężnych konarów drzewa ombu. Drzewo ombu według wierzeń posiada magiczną moc spełniania marzeń. Sofia powierza drzewu swój sekret – miłość do Santiego. Jej marzenie się spełnia i po latach kuzynostwo zostaje kochankami. Kiedy sekret młodych ludzi odkrywają rodzice Sofii, ze strachu przed hańbą wysyłają dziewczynę za granicę. Zakochani po raz ostatni przed wyjazdem dziewczyny spotykają się pod magicznym drzewem i przysięgają sobie wierność. Nie wiedzą kiedy znowu się spotkają. Co przyniesie im los?

Powieść jest piękna ze względu na przemijające wartości, które dotyczą każdego człowieka. Porusza wiele najistotniejszych prawd życiowych – poczucia przynależności, więzów rodzinnych, honoru, zranionej dumy, wielkiej i zakazanej miłości.

“Pod drzewem ombu” mnie nie rozczarowało ponieważ nie spodziewałam się po tej lekturze zbyt wiele. Ot, piękna historia o miłości jakich wiele przedstawiona w egzotycznej (ja dla mnie) Argentynie. Sprawnie napisana, ładnie odmalowane postacie lecz trochę szablonowe. Urzekł mnie zdecydowanie klimat Argentyny. W mojej opinii daleko jej do “Przeminęło z wiatrem”. Nie można porównać Sofii do Scarlett, a Santiego do Rhetta.  Najbardziej brakowało mi humoru, który dostarczają mi niektóre fragmenty “Przeminęło z wiatrem”.

Najbardziej w książce zafascynowało mnie tytułowe drzewo ombu. Chciałabym je zobaczyć i się na nie wspiąć.

Historia opowiedziana przez autorkę dzieje się na przestrzeni wielu lat. W „Jeźdźcu miedzianym” poznajemy 17-letnią Tatianę Mietanową, która mieszka z rodziną w Leningradzie. W dniu wybuchu II Wojny Światowej poznaje przypadkiem Aleksandra. Zakochuje się w nim bez pamięci i ku swojemu przerażeniu odkrywa, że Aleksander jest chłopakiem jej starszej siostry Darii. Mężczyzna odwzajemnia uczucia Tatiany i postanawiają nie ujawniać swojego uczucia. Dalsze losy Tatiany, jej rodziny i Aleksandra silnie splatają się z okrutną, szalejąca wojną. Głód, śmierć, walka o przetrwanie i wielka miłość to najważniejsze punkty życia głównych bohaterów. W drugiej części Tatiana emigruje do Stanów Zjednoczonych. Rozłąka z ukochanym nie pozwala na pełne szczęście głównej bohaterki. Co zrobi Tatiana? Oczywiście pojedzie do Europy i spróbuje odnaleźć miłość swojego życia. W tej części nagłe zwroty akcji nie pozwalają czytelnikowi odetchnąć nawet na chwilę. „Ogród letni” również obfituje z wydarzenia. Tatiana i Aleksander zderzają się ze zwykłym życiem. Jednak wspomnienia i doświadczenia z wojny nie pozwalają im w pełni cieszyć się sobą.

Opowieść Paulliny Simons jest w pełni zakończona. Kończąc czytać ostatni tom kończy się historia Tatiany i Aleksandra. Nie ma niedomówień, co stało się później. Momentami może się dłużyć, ale pomimo tego z całego serca polecam!

Cytaty, które według mojej opinii najlepiej oddają części trylogii Paulliny Simons.

Jeździec Miedziany:

„ Jakby ich zalotom nie towarzyszyło kłamstwo, zdrada, wojna, głód i śmierć wszystkich, których kochała.

Chcąc ją pocieszyć, dziadek powiedział: Zadaj sobie trzy pytania, Tatiano, i dowiesz się, kim jesteś. Spytaj siebie, w co wierzysz. Spytaj siebie czy masz nadzieję. I najważniejsze: spytaj siebie kogo kochasz? (…) już wiem kim jestem, pomyślała biorąc go za rękę. Mam na imię Tatiana. Wierzę w Aleksandra. To on jest moją nadzieją i kocham go nad życie.”

Tatiana i Aleksander:

„Aleksandrze, patronie złamanych serc! Aleksandrze, patronie niewinnych, niepokonanych, niewidzialnych, niesubordynowanych. Aleksandrze, żołnierzu, władco mojej duszy – dobry Boże, zaprowadź mnie do niego, do mojego żołnierza z czołgów i okopów, z dymu i smutku, do Aleksandra, mojej radości tęsknoty, mojego królestwa, mojej pustki. Gdziekolwiek jest pozwól mi go znaleźć, objąć ramionami, przytulić, pocałować, przesunąć włosami po najdroższej twarzy. Szukam cię wszędzie, błagam, Aleksandrze, władco mojego serca, pozwól mi się znaleźć.”

„Idziemy przez ten świat samotnie, ale jeśli mamy szczęście, to przez jedną chwilę należymy do kogoś i ta jedna chwila pozwala nam przetrwać całe wypełnione samotnością życie.”

Ogród letni:

„Myśleliśmy, że najgorsze mamy już za sobą, ale myliliśmy się. Najtrudniejsze jest życie.”