Stasi i dziecko to sprawnie skonstruowana powieść, która od pierwszych stron przykuła moją uwagę. Młoda kobieta, porucznik z Milicji Kryminalnej próbuje rozwikłać zagadkę morderstwa młodej dziewczyny. Porucznik Muller, teoretycznie ma tylko ustalić jej tożsamość, ale w miarę zgłębiania sprawy nie może, i nie chce tak tej sprawy zostawić. Akcja rozgrywa się we Wschodnim Berlinie w 1975 przy Murze Berlińskim. Zwłoki, które znaleziono wzbudzają podejrzenia Muller. Stasi twierdzi, że dziewczyna uciekała na Zachód, jednak Muller ma duże wątpliwości. Kobieta podejrzewa, że dziewczyna uciekała, ale na Wschód. Dlaczego? Kobieta nie uniknie zawirowań również w życiu prywatnym.

„- Więc dziewczyna wspięła się na czterometrowy mur- kontunowała zadawanie pytań milicjantak – przekroczyła pas kontrolny, uciekła psom i porucznikom, a potem wspięła się na kolejny czterometrowy mur po to, by zginąć od strzału, który padł z Zachodu? – Muller miała nadzieję, że w jej głosie nie słychać zbyt wiele sarkazmu.

- To oficjalny i wstępny przebieg wydarzeń, jakim dysponuje ministerstwo. Zapewniłem sobie waszą, wydziału kryminalnego, pomoc w ustaleniu tożsamości dziewczyny i znalezieniu dowodów na taką tezę. – Jager ponownie spojrzał w oczy Muller, tak poważnie, że przeszedł ją lekki dreszcz. – Jeśli znajdziecie dowody na coś przeciwnego, zachowajcie je dla siebie. I przyjdźcie z tym prosto do mnie.”

David Young w książce Stasi i dziecko świetnie oddał smak tamtych lat. Życie za Murem Berlińskim bardzo różniło się od tego na Zachodzie. Pokazał paranoję i sieć intryg, które wpływały na życie zwykłych ludzi. Strach, który czuli wszyscy wymawiając tylko nazwę Stasi. Książka David’a Young’a to fikcja literacka, która została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami, miejscami, osobami. Na powstanie tej książki wpłynęły również inne książki, które czytał autor.

Stasi i dziecko to bardzo udany debiut. Z przyjemnością sięgnę po inne książki tego pisarza. Nie jest to literatura wysokich lotów, ale przecież od kryminałów tego nie oczekuję. Czyta się dobrze, a sama zagadka bardzo ciekawa i dobrze przemyślana.

Okładka książki przyciąga wzrok. Wyróżnia się czarną okładką i czarnymi bokami. Sprawnie przeprowadzona akcja promocyjna przyczyniła się do mojego zaciekawienia tą pozycją. Czytałam na Kindlu, ale w księgarniach moje oczy co rusz wędrowały w jej stronę. Co kryje się w środku? Co w niej jest?

„Troje” to powieść, która przypadnie do gustu czytelnikom lubiących wszelkie teorie spiskowe. Zamysł prowadzenia fabuły jest niezmiernie ciekawy. Książka opowiada losy trójki dzieci, które uratowały się z katastrofy i powstający wokół nich szum medialny. Pokazuje mechanizmy narastania paniki, wpływ mediów na katastrofę i sposoby radzenia sobie w kryzysowych sytuacjach. Książka to swoisty reportaż prowadzony z różnymi osobami na temat katastrofy. „Troje” to wywiady, rozmowy, artykuły w gazetach. Ponad połowa książki niesamowicie trzymała w napięciu i niepozwalała na dłużej jej odłożyć. Gdzieś tak pod koniec trochę mnie już zmęczyła. Akcja „Troje” toczy się szybko i nie pozwala odetchnąć. Podsumowując książka jest warta uwagi ze względu na inność narracji, ale mam przesyt informacji w niej poruszonych. Chyba trochę mnie przytłoczyła.

Książka opowiada, godzina po godzinie, historię kobiety w zaawansowanej ciąży, która została porwana z parkingu centrum handlowego. Z chwilą porwania życie Didi i jej nienarodzonego maleństwa wisi na włosku. „Jedenaście godzin” to wciągający thriller psychologiczny ukazujący strach porwanej o siebie, o nienarodzone dziecko, o dzieci pozostawione w domu. Książka ukazuje również emocje męża kobiety, który z całych sił próbuje ją odnaleźć.

Paulina Simons napisała książkę, która trzyma w napięciu do końca, do ostatniego zdania. Jest to pozycja, która na długo utkwi  mi w pamięci.

Główna bohaterka Christine co rano budzi się w obcym pokoju u boku obcego mężczyzny. W lustrze nie rozpoznaje swojej twarzy. Codziennie rano powtarza się dokładnie ten sam scenariusz. Odkrywa, że miała wypadek i straciła zdolność zapamiętywania. Odkrywa, że ma męża, który codziennie wyjaśnia jej sytuację. Jednak wbrew pozorom mąż nie mówi jej całej prawdy, a Christina zaczyna przypominać sobie coraz więcej pisząc pamiętnik, który co rano od początku czyta.