„Miasto bez boga” to książka dla czytelników 18+. Akcja powieści rozgrywa się w mieście Jeruzalem po III wojnie światowej.  Tytułowa Balalajka to ekskluzywna prostytutka o niezwykłej urodzie i talentach. Pragnie zemsty na wszystkich facetach, którzy ją skrzywdzili, a z drugiej strony marzy o wielkiej, prawdziwej miłości. Dziewczyna zostaje wplątana w uprowadzenie syna człowieka, który rządzi miastem. Ucieka, szuka schronienia, i co chwilę grzęźnie w sytuacjach pozornie bez wyjścia.

„W mieście bez boga ludzie są gówniani i zarażają siebie jeszcze większym smrodem. Nie ma tu miejsca na uczucie ani litość. Są za to dwa podstawowe prawa. Gryź innych albo zostaniesz zeżarty. (…)” – drugie prawo pominę milczeniem…

Zaczynając czytanie wiedziałam, że nie jest to pozycja wielkich lotów. Ot, czytadło na poprawę humoru i rozerwanie się. I… i co? Mam duży problem z oceną tej pozycji i historii, którą zaserwowała mi autorka. Zupełnie do mnie nie trafiła. Totalne nieporozumienie. Historia zupełnie mnie nie zainteresowała i nie wciągła. Miałam wrażenie kiepskiego filmu sensacyjnego połączonego z wszechobecnym seksem. Akcja książki toczy się szybko, bardzo szybko, wręcz za szybko. „Miasto bez boga” to książka na dwa niedługie wieczory, a ja męczyłam ją strasznie. Gdy czytam jedną książkę, nie zdarza mi się zaczynać innej. W tym przypadku było inaczej. Musiałam odpocząć i przerwałam lekturę tej książki. „Miasto bez boga” to głównie sceny erotyczne, krew, strzelaniny i smród.

Książka miała być śmieszna i głównie to mną kierowało przy wyborze. Moje rozczarowanie było wielkie, ponieważ książka zupełnie mnie nie śmieszyła. Przepraszam był jeden moment. Jeden!

„Uciekając postanowiły zmarnować cenną chwilę czasu, by podpierając się wzajemnie, usunąć wystające elementy z podeszwy buta.”

Czytając to zdanie przed oczami stanęła mi reklama Mentos TheFreshmaker  Pamiętacie ją? Oto ona:

Podsumowując „Miasto bez boga” to książka zdecydowanie nie dla mnie. Jest to pierwszy tom przygód Balalajki, a po drugi zapewne nie sięgnę. Żadna książka mnie tak nie zmęczyła i odrzuciła.  Odetchnęłam z ulgą gdy ją skończyłam. Nie rzuciłam jej w kąt, ponieważ  dostałam ją i obiecałam przeczytać

Szukam plusów… Nie znalazłam literówek (może ze dwie). Napisana jest prostym i nieskomplikowanym językiem. Format pdf ładnie przekonwertował się do mobi. Nic się nie rozjeżdżało No i ta reklama – pamiętam ją z dzieciństwa!

Jeśli chcecie zaryzykować i wyrobić sobie zdanie to książkę znajdziecie tutaj Książkożerca

Thora Gudmundsdottir to prawniczka, która ma doprowadzić do rewizji pewnego wyroku. Co ciekawe, zlecenie otrzymała od pensjonariusza ośrodka psychiatrycznego, który odsiaduje wyrok za pedofilię. Thora rozpoczyna śledztwo w skutym mrozem i ogarniętym kryzysem gospodarczym Reykjaviku. Jacob, chłopak z zespołem Downa, został skazany za wzniecenie pożaru w ośrodku rehabilitacyjnym. W pożarze zginęli bezbronni, ciężko upośledzeni pacjenci, a wśród nich dziewczyna w śpiączce, która była w ciąży. Thora próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie czy Jakob rzeczywiście jest winny. A jeśli nie – to kto. Prawniczka zgłębia ponure tajemnice przeszłości, by zdemaskować sprawcę zbrodni i wydobyć prawdę na światło dzienne.

Yrsa w swojej książce przedstawiła ciekawą zagadkę kryminalną, która pozornie jest wyjaśniona. Od pierwszych stron powieść bardzo mnie wciągnęła i z niecierpliwością czekałam na dalsze posunięcia głównej bohaterki. Mocno kibicowałam Thorze i trzymałam za nią kciuki.  Otrzymałam kawał dobrego kryminału z ciekawym tłem gospodarczym i hermetycznym społeczeństwem zamieszkującym Islandię. Wielki plus należy się za dobrze poprowadzoną narrację, odkrywanie pomalutku kart i budowanie napięcia. Niektóre wątki wydają się niepotrzebne, ale to tylko pozory. W miarę rozwoju akcji wszystkie elementy wskakują na swoje miejsce.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej pisarki o bardzo dla mnie dziwnym nazwisku, którego nie potrafię wymówić. Do końca powieści nie odgadłam kto stoi za tym podpaleniem. Yrsa skutecznie wodziła mnie  za nos, a zakończenie było dla mnie nie małym zaskoczeniem. Szczerze polecam!

Okładka książki przyciąga wzrok. Wyróżnia się czarną okładką i czarnymi bokami. Sprawnie przeprowadzona akcja promocyjna przyczyniła się do mojego zaciekawienia tą pozycją. Czytałam na Kindlu, ale w księgarniach moje oczy co rusz wędrowały w jej stronę. Co kryje się w środku? Co w niej jest?

„Troje” to powieść, która przypadnie do gustu czytelnikom lubiących wszelkie teorie spiskowe. Zamysł prowadzenia fabuły jest niezmiernie ciekawy. Książka opowiada losy trójki dzieci, które uratowały się z katastrofy i powstający wokół nich szum medialny. Pokazuje mechanizmy narastania paniki, wpływ mediów na katastrofę i sposoby radzenia sobie w kryzysowych sytuacjach. Książka to swoisty reportaż prowadzony z różnymi osobami na temat katastrofy. „Troje” to wywiady, rozmowy, artykuły w gazetach. Ponad połowa książki niesamowicie trzymała w napięciu i niepozwalała na dłużej jej odłożyć. Gdzieś tak pod koniec trochę mnie już zmęczyła. Akcja „Troje” toczy się szybko i nie pozwala odetchnąć. Podsumowując książka jest warta uwagi ze względu na inność narracji, ale mam przesyt informacji w niej poruszonych. Chyba trochę mnie przytłoczyła.

Książka opowiada, godzina po godzinie, historię kobiety w zaawansowanej ciąży, która została porwana z parkingu centrum handlowego. Z chwilą porwania życie Didi i jej nienarodzonego maleństwa wisi na włosku. „Jedenaście godzin” to wciągający thriller psychologiczny ukazujący strach porwanej o siebie, o nienarodzone dziecko, o dzieci pozostawione w domu. Książka ukazuje również emocje męża kobiety, który z całych sił próbuje ją odnaleźć.

Paulina Simons napisała książkę, która trzyma w napięciu do końca, do ostatniego zdania. Jest to pozycja, która na długo utkwi  mi w pamięci.

Sophie jest młoda kobietą spełnioną w życiu zawodowym i prywatnym. Ma dobrą pracę i kochającego męża jednak od jakiegoś czasu gubi rzeczy, zapomina gdzie zaparkowała samochód, myli godziny spotkań, ma luki pamięci. Jej uporządkowane życie pomalutku lega w gruzach. Kobieta leczy się psychiatrycznie ponieważ myśli, że zwariowała. Wkrótce potem staje się podejrzaną o morderstwo. Ucieka, zmienia tożsamość i wychodzi ponownie za mąż za mężczyznę, który ma wobec niej pewne zamiary od dłuższego czasu.