Książka opowiada, godzina po godzinie, historię kobiety w zaawansowanej ciąży, która została porwana z parkingu centrum handlowego. Z chwilą porwania życie Didi i jej nienarodzonego maleństwa wisi na włosku. „Jedenaście godzin” to wciągający thriller psychologiczny ukazujący strach porwanej o siebie, o nienarodzone dziecko, o dzieci pozostawione w domu. Książka ukazuje również emocje męża kobiety, który z całych sił próbuje ją odnaleźć.

Paulina Simons napisała książkę, która trzyma w napięciu do końca, do ostatniego zdania. Jest to pozycja, która na długo utkwi  mi w pamięci.

Historia opowiedziana przez autorkę dzieje się na przestrzeni wielu lat. W „Jeźdźcu miedzianym” poznajemy 17-letnią Tatianę Mietanową, która mieszka z rodziną w Leningradzie. W dniu wybuchu II Wojny Światowej poznaje przypadkiem Aleksandra. Zakochuje się w nim bez pamięci i ku swojemu przerażeniu odkrywa, że Aleksander jest chłopakiem jej starszej siostry Darii. Mężczyzna odwzajemnia uczucia Tatiany i postanawiają nie ujawniać swojego uczucia. Dalsze losy Tatiany, jej rodziny i Aleksandra silnie splatają się z okrutną, szalejąca wojną. Głód, śmierć, walka o przetrwanie i wielka miłość to najważniejsze punkty życia głównych bohaterów. W drugiej części Tatiana emigruje do Stanów Zjednoczonych. Rozłąka z ukochanym nie pozwala na pełne szczęście głównej bohaterki. Co zrobi Tatiana? Oczywiście pojedzie do Europy i spróbuje odnaleźć miłość swojego życia. W tej części nagłe zwroty akcji nie pozwalają czytelnikowi odetchnąć nawet na chwilę. „Ogród letni” również obfituje z wydarzenia. Tatiana i Aleksander zderzają się ze zwykłym życiem. Jednak wspomnienia i doświadczenia z wojny nie pozwalają im w pełni cieszyć się sobą.

Opowieść Paulliny Simons jest w pełni zakończona. Kończąc czytać ostatni tom kończy się historia Tatiany i Aleksandra. Nie ma niedomówień, co stało się później. Momentami może się dłużyć, ale pomimo tego z całego serca polecam!

Cytaty, które według mojej opinii najlepiej oddają części trylogii Paulliny Simons.

Jeździec Miedziany:

„ Jakby ich zalotom nie towarzyszyło kłamstwo, zdrada, wojna, głód i śmierć wszystkich, których kochała.

Chcąc ją pocieszyć, dziadek powiedział: Zadaj sobie trzy pytania, Tatiano, i dowiesz się, kim jesteś. Spytaj siebie, w co wierzysz. Spytaj siebie czy masz nadzieję. I najważniejsze: spytaj siebie kogo kochasz? (…) już wiem kim jestem, pomyślała biorąc go za rękę. Mam na imię Tatiana. Wierzę w Aleksandra. To on jest moją nadzieją i kocham go nad życie.”

Tatiana i Aleksander:

„Aleksandrze, patronie złamanych serc! Aleksandrze, patronie niewinnych, niepokonanych, niewidzialnych, niesubordynowanych. Aleksandrze, żołnierzu, władco mojej duszy – dobry Boże, zaprowadź mnie do niego, do mojego żołnierza z czołgów i okopów, z dymu i smutku, do Aleksandra, mojej radości tęsknoty, mojego królestwa, mojej pustki. Gdziekolwiek jest pozwól mi go znaleźć, objąć ramionami, przytulić, pocałować, przesunąć włosami po najdroższej twarzy. Szukam cię wszędzie, błagam, Aleksandrze, władco mojego serca, pozwól mi się znaleźć.”

„Idziemy przez ten świat samotnie, ale jeśli mamy szczęście, to przez jedną chwilę należymy do kogoś i ta jedna chwila pozwala nam przetrwać całe wypełnione samotnością życie.”

Ogród letni:

„Myśleliśmy, że najgorsze mamy już za sobą, ale myliliśmy się. Najtrudniejsze jest życie.”