Fannie Flagg poprzez swoją książkę przenosi czytelnika w czasie do Alabamy lat 30.,40.,50. i 60-tych. Książka to wspomnienia siwowłosej Ninny, która opowiada historię swojego życia Evelyn. Przyjaźń, która rodzi się między kobietami odmieni życie Evelyn.

„Kiedyś była dziewicą, by jej nie wyzwano od puszczalskich i dziwek; wyszła za mąż, by jej nie wyzwano od starych panien; udawała orgazm, by jej nie wyzwano od oziębłych; urodziła dzieci, by jej nie wyzwano od bezpłodnych; nie została feministką, by jej nie wyzwano od dziwaczek nienawidzących mężczyzn, nigdy nie narzekała i nie podnosiła głosu, by jej nie  wyzwano od zrzęd.”

„Smażone zielone pomidory” – niby łatwa i przyjemna, a jednak… nie do końca. Podskórnie przekazuje wiele prawd i mądrości. Piękna książka o miłości, przyjaźni, życiu i starości.  Narracja nie pozwala odetchnąć, z każdą przeczytaną stroną chciałam więcej.  Nie sposób nie polubić bohaterów, którzy pojawiają się na kartach powieści. Moją szczególną sympatię zdobyła Idgie, ale również Ruth. Niemal pragnęłam wejść do ich kawiarni i z nimi porozmawiać. Zamówić kawę i ciastko. Bardzo mi się podobała. Po prostu piękna.

„Bóg nigdy nie zamyka jednych drzwi, jeżeli nie chce otworzyć drugich.”

 Myślę, że do niej wrócę ponieważ dostarczyła mi niesamowitych wrażeń.

Tytułowe Salem to małe, prowincjonalne miasteczko amerykańskie, w którym zaczynają się dziać niepojęte rzeczy, które nie można racjonalnie wyjaśnić. W dziwnych okolicznościach znikają lub umierają dzieci i dorośli mieszkający w miasteczku. Powieść, którą zaserwował mi King to opowieść o współczesnym draculi i wampirach.

Książka nie porwała mnie w jakiś szczególny sposób. Może dlatego, że miałam duże wymagania. A może przyczyną było to, ze nie za bardzo przepadam za powieściami z wampirami. Nie wywołała we mnie również przerażenia i prawdziwego strachu – trzymała w napięciu, ale nie przerażała. Pomimo tego książka ma wiele zalet. Klimat, sposób prowadzenia akcji, wszystko dopięte i wyjaśnione – to niezaprzeczalne plusy „Miasteczka Salem”.

Muszę jednak przyznać, że z niecierpliwością czekałam na zakończenie, by mieć ją już za sobą. Miejscami mi się dłużyła. Po prostu nie trafiła w mój gust czytelniczy, a Stephen’a King’a przecież lubię. Trochę mnie rozczarowała, ale to nie znaczy, że kończę przygodę z książkami tego pana. Wręcz przeciwnie!

Książka opowiada, godzina po godzinie, historię kobiety w zaawansowanej ciąży, która została porwana z parkingu centrum handlowego. Z chwilą porwania życie Didi i jej nienarodzonego maleństwa wisi na włosku. „Jedenaście godzin” to wciągający thriller psychologiczny ukazujący strach porwanej o siebie, o nienarodzone dziecko, o dzieci pozostawione w domu. Książka ukazuje również emocje męża kobiety, który z całych sił próbuje ją odnaleźć.

Paulina Simons napisała książkę, która trzyma w napięciu do końca, do ostatniego zdania. Jest to pozycja, która na długo utkwi  mi w pamięci.