Moja miłość do katalońskiego pisarza zaczęła się przypadkiem. Przypadkiem byłam w bibliotece (dobra, to żart), ale przypadek trafił, że na półce leżała jego powieść słusznych gabarytów. Wyznaję skradło moje serce już od pierwszego wejrzenia, a podobno miłość od pierwszego spojrzenia nie istnieje… Yhmmm… W kwestii książek jednak istnieje, a Wyznaję ma okładkę cudną. Książkę wypożyczyłam i przepadłam z kretesem. Musiałam ją jednak oddać z ciężkim sercem, ale mocnym postanowieniem, że muszę ją mieć na własność. Od tego czasu mam na własność wszystkie książki Cabré’go i stoją na honorowym miejscu w moim domu. 

Jaume Cabré w powieści Jaśnie pan przenosi czytelnika do Barcelony pod koniec roku 1799. W pokoju hotelowym zostaje znaleziona śpiewacza, zwana słowikiem z Orleanu.

„Wieść gminna głosiła, że ta śpiewająca żabojadka; o, to żabojady śpiewają? Tak. No i właśnie ją pocięli na kawałki. Do diaska! Daję słowo! Coś takiego! Gdzie? Tutaj. Tutaj? Tak, w hotelu.” (s. 65)

„Marie de l’Aube Desflors, urodzona w Narbonie, aż do października roku dziewięćdziesiątego trzeciego znana jako słowik z Paryża, kiedy musiała uciekać gdzie pieprz rośnie, przechrzczona przez Bonapartego na słowika z Orleanu, leżała teraz na łożu wykrwawiona. Ani pokrojona na kawałki, ani poćwiartowana. Nawet jej nie odcięto dekapitacji. Jedna czysta rana zadana nożem na wysokości serca i przerażające cięcie na szyi – niczym ponury uśmiech – jakby ktoś próbował wyszarpać jej struny głosowe. Don Rafel westchnął z ulgą. Nie było to takie straszne. A na dodatek przyjemnie się oglądało obnażoną kobietę, co się będziemy oszukiwać.” (s. 70)

Pierwsze i ostatnie oskarżenie pada na młodego chłopaka, poetę, który spędził ze śpiewaczką przyjemne i namiętne chwile. Niestety, chwile te zaważą na jego przyszłości i jego los zostanie spleciony z losem prezesa Trybunału Królewskiego. Don Rafel Masso i Pujades to człowiek ogarnięty obsesją władzy, astronomii i pociągiem do pięknych, młodych kobiet.

Uwielbiam powieści Cabré’go. Są to powieści, w których jedna historia przeplata się z drugą, początkowo ze sobą nie powiązanymi. Stopniowo autor odkrywa motywy, zdarzenia, fakty. Historie tworzą w sumie jedną spójną całość. Nie inaczej było tym razem. Jaśnie pan dostarczył mi wyśmienitej lektury, która bardzo szybko się kurczyła pomimo pokaźnej objętości. Tak napisane historie nie powinny się kończyć nigdy!

Jaśnie pan to najlżejsza z książek tego autora w porównaniu do Wyznaję. Wyznaję to majstersztyk prowadzenia i przechodzenia jednej narracji w drugą. Czytelnik musi uważać, czasem wracać, pilnować, by nie zgubić się w trakcie lektury. Wyznaję to książka wymagająca, ale oddająca z nawiązką radość odkrywania historii wykreowanych przez Cabré’go. To powieść poezja! Ale, ale… w żadnym razie Jaśnie Pan mnie nie rozczarował. Czuć, że to Cabré, Cabré leżejszy, ale równie wyśmienity.

Mam wrażenie, że Cabré to mistrz jeśli chodzi o tworzenie klimatu epoki, w Janie panu klimatu Barcelony, wplątanie życia bohaterów, ich namiętności, intryg, tajemnic w XVIII-wieczną Barcelonę. Krótko: wszystko gra, wszystko pasuje, pozostaje tylko czytać. Powieści Cabré to czytelnicza uczta! Kupujcie, wypożyczajcie i czytajcie!

A ja już się nie mogę doczekać najnowszej powieści… Cień eunucha ma premierę 18 maja. Księgarnio przybywam!

Takich przykurzątek mam sporo… nie liczyłam, nie chcę wiedzieć ile ich zalega na półce. O czytniku nie wspominając. Poniżej przestawiam Wam moje największe wyrzuty sumienia

Na początek wybrałam te dwie dlatego, że najdłużej leżą na półce. Wstyd się przyznać, ale ponad 5 lat! Hellera Paragraf 22 bardzo chciałam przeczytać i nadal chcę, ale jakoś się nie składało niestety. W kraju niewiernych po prostu chciałam i mam

Po przeczytaniu Władcy much Goldinga zapragnęłam przeczytać coś jeszcze  tego autora. Spadkobierców wymieniłam na Targach Książki w Krakowie ponad dwa lata temu na stoisku Drugie Życie Książki. Pamiętam, że Fatalne jaja Bułhakowa również wtedy sprzątnęłam z półki wymianowej. I co? Leżą, a przecież rozmiarami nie grzeszą

Widma Orbitowskiego też leżą, a miałam je JUŻ NATYCHMIAST CZYTAĆ! Złapałam je na wymianie ŚBK-ów i nadal nie puszczam. Ścieram kurz

A to ostatnie przykurzątka. Książkę Jaśnie pan MUSZĘ przeczytać do maja, ponieważ wychodzi nowa książka Cabre Cień eunucha. Postanowiłam, że do premiery przeczytam tą, którą mam w domu. Jeśli chodzi o Tokarczuk to pragnęłam całym czytelniczym sercem ją MIEĆ… i mam. Ale kiedy ją przeczytam to nie wiem, ponieważ w moim przypadku to książka na miesiąc patrząc na same gabaryty

Wcześniej lub później przeczytam. Obiecuję! A jak to z Wami jest? Też macie takie przykurzątka?

Dzisiaj zapraszam Was do obejrzenia nowych książek, które znalazły miejsce na moich półkach. Zaznaczam, że miejsce na nowe zdobycze posiadam  W moim mieszkaniu niedawno powstał regał, który mój mąż własnoręcznie wykonał tak, aby półki wytrzymały ciężar książek.

Magdalena Grzebałkowska – Beksińscy. Portret podwójny. Książka już przeczytana i wrażenia ogromne.

John Fowles – Mag. Pozycja polecana przez kolegę, który czytał ją już trzy razy. Muszę sprawdzić

Jaume Cabre – Jaśnie Pan. Cabre to moja miłość więc jego najnowsza książka musiała pojawić się w moim domu.

Stephen King – Dallas’63, Historia Lisey. Pozycje Kinga upolowałam na Kiermaszu Bukinistów

Bram Stoker – Dracula

Anna Kańtoch – Miasto w zieleni i błękicie

Wydawnictwo od deski do deski przysłało mi „Preparatora”. Jedynym słowem: niesamowita książka!

Antologia Najpiękniejsze śląskie słowa

Dorota Terakowska – Ono

Elfride Jelinek – Pianistka

Jonathan Carroll – Śpiąc w płomieniu

Ken Kesey – Lot nad kukułczym gniazdem

Mario Puzo – Ojciec chrzestny

Teresa Monika Rudzka – Kuzyneczki. Książka kupiona z myślą o mamie. Lekka obyczajówka, która opowiada historię kobiet na przestrzeni pokoleń.

Joanna Fabicka – Secondhand. Wygrzebana na stoisku antykwarycznym

Frank Herbert – Diuna. Klasyka i tyle. Uwielbiam i chętnie do niej powrócę. Dzięki Literacka Kanciapa mam wydanie z duszą

I coś na te wszystkie książki, które przynoszę do domu. Torba z sówkami. Jak Wam się podoba?

Oszalałam na jej punkcie. Z grubego materiału i w sam raz na moje nowe nabytki. Wykorzystywana również na grubsze książki, które czytam w drodze do pracy, a które nie mieszczą się do mojej właściwej torebki

Sówka