„W poniedziałki zazwyczaj ubieram się na czarno. To żałoba po wolności, żałoba, której głębi nie zrozumie ktoś, komu nie zdarzyło się pracować w tak odmóżdżającej i potępieńczej firmie jak policja państwowa.”

Książkę czyta się bardzo szybko, choć początkowo trudno mi było się w nią wkręcić. Bardzo trudno mi ją jednoznacznie ocenić.  Na początku przeszkadzał mi trochę soczysty i dosadny język, ale w miarę czytania odkryłam, że inny byłby nie na miejscu. Język, którym posługuje się pisarz oddaje klimat powieści i jest nieodłącznym jej elementem.

Bardzo podobało mi się umiejscowienie akcji w Krakowie. Kraków jest miastem, w którym mieszkałam i studiowałam. Kocham go całym sercem. Przypomniała mi się jego atmosfera, choć w powieści niekoniecznie została ona ujęta. Czytając „Podwójną pętlę” widziałam oczyma wyobraźni miejsca opisywane przez pisarza.

Tytułowe Salem to małe, prowincjonalne miasteczko amerykańskie, w którym zaczynają się dziać niepojęte rzeczy, które nie można racjonalnie wyjaśnić. W dziwnych okolicznościach znikają lub umierają dzieci i dorośli mieszkający w miasteczku. Powieść, którą zaserwował mi King to opowieść o współczesnym draculi i wampirach.

Książka nie porwała mnie w jakiś szczególny sposób. Może dlatego, że miałam duże wymagania. A może przyczyną było to, ze nie za bardzo przepadam za powieściami z wampirami. Nie wywołała we mnie również przerażenia i prawdziwego strachu – trzymała w napięciu, ale nie przerażała. Pomimo tego książka ma wiele zalet. Klimat, sposób prowadzenia akcji, wszystko dopięte i wyjaśnione – to niezaprzeczalne plusy „Miasteczka Salem”.

Muszę jednak przyznać, że z niecierpliwością czekałam na zakończenie, by mieć ją już za sobą. Miejscami mi się dłużyła. Po prostu nie trafiła w mój gust czytelniczy, a Stephen’a King’a przecież lubię. Trochę mnie rozczarowała, ale to nie znaczy, że kończę przygodę z książkami tego pana. Wręcz przeciwnie!

Akcja powieści toczy się w Derry, małym amerykańskim miasteczku. Derry to nawiedzone miasteczko, w którym siódemka dzieci spotkała To. Nie pokonała Tego. Po dwudziestu siedmiu latach wracają, by powstrzymać i zabić To. Zapomniane lęki z dzieciństwa powracają, a oni muszą odnaleźć w sobie dziecięcą wiarę i wrażliwość.

King porwał mnie bezgranicznie. Nie mogłam spokojnie usiedzieć czytając „To”. Dosłownie mnie wchłonęło Derry i To czające się w kanałach pod miasteczkiem. Nie mogłam jej odłożyć bo w umyśle słyszałam: co dalej jak to się skończy?! Z uwagi na ograniczoną ilość czasu „To” pochłonęłam w tydzień. Jeżeli zastanawiasz się czy warto czytać „To”, to odpowiadam – bezsprzecznie tak!

Książka dostarcza przyjemnego dreszczyku zwłaszcza jak się ją czyta wieczorem w cichym mieszkaniu. Niezmiernie mnie cieszy fakt, że dopiero jestem na początku odkrywania twórczości Kinga. Tyle jeszcze przede mną

 Na świecie istnieją dobre i złe miejsca. Nowy dom rodziny Creedów w Ludlow był niewątpliwie dobrym miejscem – przytulną, przyjazną wiejską przystanią po zgiełku i chaosie Chicago. Cudowne otoczenie Nowej Anglii, łąki, las; idealna siedziba dla młodego lekarza, jego żony, dwójki dzieci i kota. Wspaniała praca, mili sąsiedzi – i droga, po której nieustannie przetaczają się ciężarówki. Droga i miejsce za domem, w lesie, pełne wzniesionych dziecięcymi rękami nagrobków, z napisem na bramie: CMĘTARZ ZWIEŻĄT (cóż, nie wszystkie dzieci znają dobrze ortografię…).

Ci, którzy nie znają przeszłości, zwykle ją powtarzają… i nie chcą słuchać ostrzeżeń.

Stephen King napisał tę powieść podczas pobytu w wynajętym domku w Orrington, w stanie Maine. Fakt ten nic by nie znaczył, gdyby nie cmentarz zwierząt, który znajdował się za domkiem… Powieść zekranizowano w 1989 roku, scenariusz napisał sam autor książki (film znany w Polsce pod tytułem „Smętarz dla zwierzaków”). King wystąpił w filmie w roli księdza odprawiającego mszę podczas pogrzebu.

źródło: proszynski.pl