Pierwszy tom „Pana Lodowego Ogrodu” jakoś szczególnie mnie nie zachwycił. Są lepsze i gorsze momenty. Te lepsze przeważają. Cały czas czułam niedosyt. Trudno się wkręcałam w historię, która toczy się dwutorowo.

„Cywilizacja jest okropnie uciążliwa. Tłoczna, hałaśliwa, panoszy się i wciska w każdy zakątek. Mimo to bez przerwy mi czego brakuje.”

Vuko wyrusza z misją ratowniczą na inną planetę, by odnaleźć osoby z ekipy badawczej. Midgaard to świat podobny do naszego średniowiecza, ale tylko podobny. Kryje on w sobie rasę istot rozumnych oraz magię. Osoby z ekipy badawczej, po które wyruszył Vuko zaginęły i ich los jest nieznany. Vuko dzięki Cyfral (wszczep biotoniczny) jest niemal niezwyciężony. Czy jego misja się powiedzie?

„Moją główną bronią jest mózg. Tego mnie nauczono. Ale fizyczna przewaga daje zupełnie inne nastawienie psychiczne.”

Drugą pierwszoplanową postacią jest Filar, syn Oszczepnika, kai tohimona z klanu Żurawia, którego poznajemy jako młodego chłopca i towarzyszymy mu w dorastaniu. Te dwie historie są ze sobą na razie nie powiązane, ale czuję, że w pewnym momencie drogi Vuko i Filara się ze sobą połączą.

„Nauczę cię zwyciężać. Umiesz już radzić sobie z mężczyznami, ale to jest łatwe. Teraz musisz umieć poradzić sobie też z kobietami. Są potężniejsze i bardziej niebezpieczne. Ale ja i tego cię nauczę. Najpierw jednak muszę poradzić sobie z twoim obłąkanym pragnieniem. Nie można nauczyć manier przy stole kogoś, kto umiera z głodu. Teraz nie jesteś w stanie pojąć, ani zrobić niczego.”

W miarę czytania i wchłaniania świata, który wykreował Grzędowicz, coraz bardziej się w nim zatracałam. Pisarz wykreował wspaniały i kompletny świat. Świat brutalny, krwawy i pełen magii unoszącej się w powietrzu.

„Nic nie osiągnę, stojąc w miejscu albo zachowując się asekuracyjnie. Trzeba leźć smokowi w paszczę, jeśli mamy potrząsnąć tym bagienkiem.”

Zakończenie pierwszego tomu niemal wymuszało sięgnięcie po drugi. gdy skończyłam drugi miałam to samo uczucie. Już moje oczy biegły w stronę trzeciej książki. Co dalej? Czuję się zaczarowana i chcę więcej. Z bólem serca czekam na lekturę kolejnych dwóch tomów, które niestety muszą trochę poczekać. Ale niedługo, bo z niecierpliwości zacznę obgryzać paznokcie, które tak ładnie zapuściłam.

Pierwszy tom to mocna czwórka, ale już drugi to zdecydowana 5

„Miasto bez boga” to książka dla czytelników 18+. Akcja powieści rozgrywa się w mieście Jeruzalem po III wojnie światowej.  Tytułowa Balalajka to ekskluzywna prostytutka o niezwykłej urodzie i talentach. Pragnie zemsty na wszystkich facetach, którzy ją skrzywdzili, a z drugiej strony marzy o wielkiej, prawdziwej miłości. Dziewczyna zostaje wplątana w uprowadzenie syna człowieka, który rządzi miastem. Ucieka, szuka schronienia, i co chwilę grzęźnie w sytuacjach pozornie bez wyjścia.

„W mieście bez boga ludzie są gówniani i zarażają siebie jeszcze większym smrodem. Nie ma tu miejsca na uczucie ani litość. Są za to dwa podstawowe prawa. Gryź innych albo zostaniesz zeżarty. (…)” – drugie prawo pominę milczeniem…

Zaczynając czytanie wiedziałam, że nie jest to pozycja wielkich lotów. Ot, czytadło na poprawę humoru i rozerwanie się. I… i co? Mam duży problem z oceną tej pozycji i historii, którą zaserwowała mi autorka. Zupełnie do mnie nie trafiła. Totalne nieporozumienie. Historia zupełnie mnie nie zainteresowała i nie wciągła. Miałam wrażenie kiepskiego filmu sensacyjnego połączonego z wszechobecnym seksem. Akcja książki toczy się szybko, bardzo szybko, wręcz za szybko. „Miasto bez boga” to książka na dwa niedługie wieczory, a ja męczyłam ją strasznie. Gdy czytam jedną książkę, nie zdarza mi się zaczynać innej. W tym przypadku było inaczej. Musiałam odpocząć i przerwałam lekturę tej książki. „Miasto bez boga” to głównie sceny erotyczne, krew, strzelaniny i smród.

Książka miała być śmieszna i głównie to mną kierowało przy wyborze. Moje rozczarowanie było wielkie, ponieważ książka zupełnie mnie nie śmieszyła. Przepraszam był jeden moment. Jeden!

„Uciekając postanowiły zmarnować cenną chwilę czasu, by podpierając się wzajemnie, usunąć wystające elementy z podeszwy buta.”

Czytając to zdanie przed oczami stanęła mi reklama Mentos TheFreshmaker  Pamiętacie ją? Oto ona:

Podsumowując „Miasto bez boga” to książka zdecydowanie nie dla mnie. Jest to pierwszy tom przygód Balalajki, a po drugi zapewne nie sięgnę. Żadna książka mnie tak nie zmęczyła i odrzuciła.  Odetchnęłam z ulgą gdy ją skończyłam. Nie rzuciłam jej w kąt, ponieważ  dostałam ją i obiecałam przeczytać

Szukam plusów… Nie znalazłam literówek (może ze dwie). Napisana jest prostym i nieskomplikowanym językiem. Format pdf ładnie przekonwertował się do mobi. Nic się nie rozjeżdżało No i ta reklama – pamiętam ją z dzieciństwa!

Jeśli chcecie zaryzykować i wyrobić sobie zdanie to książkę znajdziecie tutaj Książkożerca

Jarosław Grzędowicz dostarczył mi niesamowitych wrażeń czytelniczych. Ta książka nie dawała mi spać. Ja, wielki leniuch i „wylegiwacz łóżkowy” wstawałam o 6 rano, by w jeszcze spokojnym domu poczytać. „Księga jesiennych demonów” to zbiór genialnych opowiadań, które skutecznie trzymały mnie w swoich szponach. W kilku zdaniach autor kreśli portret postaci w taki sposób, jakby co najmniej rozpisał się na kilka stron. Każde opowiadanie ma swoją własną barwę, emocje, odcień, który głęboko zapada w pamięć. Zastanawiałam się, które jest najlepsze? Nie ma takiego. Wszystkie opowiadania są bardzo dobre i dopracowane. Każde zawiera to „coś”, co dotyczy każdego człowieka. A epilog to dopiero majstersztyk! Krótka forma w żaden sposób nie przeszkadza w odbiorze. Świat wykreowany jest perfekcyjnie, niczego w nim nie brakuje. Lektura „Jesiennych demonów” wciągnęła mnie na całego! Gorąco polecam, nie tylko fanom fantastyki!

Krótko o każdym opowiadaniu:

1. Klub Absolutnej Karty –  Mężczyzna to typowy pechowiec. Wszystko idzie jak po grudzie, traci pracę, a na utrzymaniu ma żonę i dzieci. Do szczęścia brakuje mu pieniędzy. Jak z nieba pojawia się magiczna karta, która rozwiązuje jego problemy. Czy aby na pewno?

2.  Opowieść terapeuty – Terapeuta to człowiek, który po trzech dniach pracy jest „przepełniony bólem świata, daremnością ludzkich poczynań, beznadzieją egzystencji”. W jego gabinecie zjawia się człowiek pozornie spełniony i szczęśliwy mężczyzna. Prześladuje go jednak uczucie, że o czymś ważnym zapomniał. Czuje, że coś ważnego mu umyka. Czy terapeuta mu pomoże? A może to tajemniczy mężczyzna pomoże terapeucie?

„Człowiek pozbawiony wpływu na cokolwiek może się tylko bać.”

„Bo nie trzeba było spać. Jak to ja mówię: rozum śpi, a się, panie, demony budzą.”

„Kochamy potępiać, bo wtedy na chwilę stajemy się niewinni i szlachetni.”

3. Wiedźma i wilk – Melania ma poczucie, że zmarnowała siedem najwspanialszych lat swojego życia u boku mężczyzny, który nie jest wart jej miłości. Kobieta chce się zemścić za lata upokorzeń i jeśli do tego dodać, że posiada szczególne talenty to zemsta staje się wyrafinowaną grą. Melania z ofiary przeobraża się w oprawcę. Do czego zdolna jest kobieta, która pewnego dnia pozbywa się złudzeń? Czy zdobędzie to, czego pragnie? Czy można na siłę kogoś zmienić, wcisnąć w szablon lub schemat, który nam pasuje? Czy ten ktoś będzie szczęśliwy?

„Wrócił tez gniew. Nieznający litości i przebaczenia gniew rozczarowanej kobiety.”

„To tylko taki talent. Ktoś umie gotować, ktoś śpiewać, a ktoś sprawić, żeby świat wykoleił się na chwilę i zrobił coś niemożliwego.”

4. Piorun – Genetyk, naukowiec  pokłócony z żoną bierze udział w przyjęciu firmowym. Impreza nie za bardzo mu się podoba, żona go unika. Sytuacja ulega zmianie w momencie pojawienia się mężczyzny, który przychodzi na przyjęcie spóźniony. W Januszu budzi się zielonooka bestia – zazdrość. Czy małżeństwo przezwycięży kryzys? Czy wyjdzie z tego obronną ręką?

„Doszła do wniosku. Kobiety zazwyczaj najpierw nie wiedzą czego chcą, i żyją jak leci, a później znienacka dochodzą do wniosku i wprawdzie nadal nie wiedzą, czego chcą, ale za to wiedzą, że to ma być coś innego.”

„Czepił się JEGO ŻONY zupełnie jak polujący drapieżnik. Jakby ich ranny związek zostawiał za sobą krwawy trop, doprowadzając napastnika do szału.”

5. Czarne motyle – Samotna kobieta wynajmuje nieznajomemu mężczyźnie pokój w swoim domu. Jak rozwinie się znajomość kobiety z lokatorem? Kim naprawdę jest mężczyzna?

Po każdym opowiadaniu nasuwa się mnóstwo pytań. Zachęcam do lektury „Księgi jesiennych demonów”.

„W poniedziałki zazwyczaj ubieram się na czarno. To żałoba po wolności, żałoba, której głębi nie zrozumie ktoś, komu nie zdarzyło się pracować w tak odmóżdżającej i potępieńczej firmie jak policja państwowa.”

Książkę czyta się bardzo szybko, choć początkowo trudno mi było się w nią wkręcić. Bardzo trudno mi ją jednoznacznie ocenić.  Na początku przeszkadzał mi trochę soczysty i dosadny język, ale w miarę czytania odkryłam, że inny byłby nie na miejscu. Język, którym posługuje się pisarz oddaje klimat powieści i jest nieodłącznym jej elementem.

Bardzo podobało mi się umiejscowienie akcji w Krakowie. Kraków jest miastem, w którym mieszkałam i studiowałam. Kocham go całym sercem. Przypomniała mi się jego atmosfera, choć w powieści niekoniecznie została ona ujęta. Czytając „Podwójną pętlę” widziałam oczyma wyobraźni miejsca opisywane przez pisarza.

„Te słowa zachwyciły Nika. Wyobraził sobie przyszłość, w której umiałby czytać wszystko

i samodzielnie poznawać i odkrywać nowe historie.”

Neil Gaiman w „Księdze cmentarnej” zaprezentował obszerne spektrum bohaterów, którzy zamieszkują cmentarz. Nika poznajemy jako niemowlę i autor przeprowadza czytelnika przez jego dorastanie i poszukiwanie własnej tożsamości. Bardzo polubiłam Nika i jego opiekunów.

„Nik ciężko chwytał powietrze, nie mógł sobie jednak wyobrazić, by taniec miał kiedyś ustać: makabrel,

taniec żywych i umarłych, taniec ze śmiercią. Uśmiechał się, podobnie jak inni.”

W czasie lektury w mojej głowie kołatało się pytanie – dlaczego? Gaiman trzyma w niepewności czytelnika – co będzie dalej, jak to się dalej rozwinie. Książka niewielkich rozmiarów, a jakże bogata w treść. Mogę tylko napisać, że jeśli pozostałe pozycje dostarczą mi tyle emocji i frajdy w trakcie czytania to chcę jeszcze!

„- I co z tego? To tylko śmierć. No wiesz, wszyscy moi najlepsi przyjaciele są martwi.”

Tolkien pokochałam całym sercem. Świat, który wykreował jest tak spójny, tak piękny, tak wyrazisty, że brak mi słów, by opisać moje uczucia towarzyszące przy czytaniu. Po prostu uwielbiam!

„Silmarillion” został opublikowany w 1977 roku, w cztery lata po śmierci autora, w opracowaniu jego syna Christophera.

„Nie sądzę, aby zyskała popularność Władcy Pierścieni – ani śladu hobbitów! Masa mitologii, wszędzie elfy i podniosła stylistyka…”- tak o tej książce mówił J.R.R. Tolkien. Jakże się mylił!

„Silmarillion” to książka trudna w odbiorze i trzeba się maksymalnie skupić w trakcie jej czytania. Ale ten trud jest sowicie wynagrodzony. „Silmarillion” jest po prostu boski!

„Silmarillion” to zbiór opowieści o Dawnych Dniach, czyli o Pierwszej Erze Świata, poprzedzającej epokę, w której rozgrywa się akcja Władcy Pierścieni. Legendy i mity sięgają zamierzchłych czasów, gdy pierwszy Władca Ciemności, Morgoth, przebywał w Śródziemiu, a Elfy Wysokiego Rodu toczyły z nim wojnę, by odzyskać Silmarile, trzy świetliste klejnoty, w których przetrwało światło Dwóch Drzew Valinoru. Książkę przepełniają legendy o Ainurach, Valarach, upadku Numenoru i Pierścieniu Władzy. Razem składają się na niepowtarzalny obraz dziejów – od Muzyki Ainurów, z której zrodził się świat, aż do końca Trzeciej Ery, gdy powiernicy Pierścienia odpłynęli z Szarej Przystani.

Opowieść o tym, jak Hildegunst Rzeźbiarz Mitów odkrywa największą tajemnicę sztuki pisania, jest błyskotliwą i zręcznie skonstruowaną powieścią przygodową i fantastyczną. Jest również hołdem złożonym literaturze – poprzez treść, formę i styl.